Mamallapuram is variously called Neerper Mallai, Kadal Mallai, Mamallai, Mamallapuram, Mallapattinam, Mamalla Nagaram, Mavelipuram and Jananathapuram. Nowhere are there inscriptions referring to it as Mahabalipuram.

But today people mostly refer to it as Mahabalipuram.

My students asked me the reason for this.

Mahabali conducted a yagna to fulfil his greed to be the emperor of the entire world. Lord Vishnu as Vamana showed him his place and humbled him.

Vamana assumes the Trivikrama form, which is depicted beautifully in the Varaha cave.

Mahabali means – a Big Sacrifice (bali).

Only because of that he won the Lord’s grace and became the King of the Netherworld.

At a time when kings often indulged in wars seeking to expand lands, their wealth and women, Pallava kings rose above such material desires, became spiritual and gave their people peace and progress.

Instead of indulging in pleasures, they encouraged spirituality through divine arts such as music, dance, sculpture, temple building, painting etc.

Especially Narasimha Pallava I was guided by Appar, Gnana Sambandar, Adi Sankara and Alwars, involved himself keenly in the building of the Mallai temple.

Not only he, but his descendants too encouraged the art of sculpting and treated it like a spiritual offering.

These are a high sacrifice.

Sacrifice of pleasure.

That is why it is called ‘Mahabalipuram’.

7th century A.D

Thiru chengaatang kudi is a very fertile village near Mayavaram.

Paranjothy who was just 12 years old left the village with his mother's blessings towards Kanchipuram - the city of great wisdom.

He was fatherless and his mother wanted him to be a great scholar in Tamil and Shivism.

He was supposed to join under the great saint singer Appar's mut.

His father and ancestors were great brave elephant warriors under Chola Empire.

They made many to die and they self-died.

Paranjothy's mother wanted a transformation of peace and selftualism in the family.

But Paranjothy's previous birth actions [karmas] made him to save the Pallava prince from a wild elephant and became his close friend.

He learned war lessons and martial arts and appointed as army general under Pallava dynasty.

Pallavas faced a horrible war with Pulikesi 2 in Vathabi city of Gujarath. The war took place for 1 year.

Paranjothy saw a different looking God at the fort gate of Vathabi city and came to know that the God will remove all obstacles.

He also prayed to him that he will take him and install in a fresh temple in Tamil Nadu if he wins the war.

Pallavas defeated the northern empire and by that time tragedy and lessons gave by mother transformed Paranjothy's mind into peace, spiritual and he want to have a change.

He resigned his army general post and just took the idol of Vadhapi gate and left to his village where he erected a big shrine for Shiva along with this new looking God. He named it as ''Ganapateeshwaram''

This idol of Ganesa is the very first Ganesa in Tamil Nadu brought by Paranjothy in 7th century A.D.

பாண்டிய நாட்டு மாமல்லபுரம் - கழுகுமலை

மாமண்டூர் குடைவரைக் கோயில்கள் [பல்லவர்]

கி.பி 6ஆம் நூற்றாண்டு....

பல்லவ மன்னர்கள் மலைகள், பெரும் கற்பாறைகள் ஆகியவற்றைக் குடைந்து குடைவரை குகைக் கோயில்களை உருவாக்க மிக்க ஆர்வம் காட்டிய காலம்.

பக்தி இயக்கம் மூலம் ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும் கோயில் கட்டிடக் கலைக்கு மேலும் உற்சாகம் கொடுத்த காலம்.

சமணர்கள் குகைகளில் பள்ளிகள் அமைத்து வாழ்ந்த அதே காலத்தில் சைவ வைணவக் கோயில்கள் குகைக் கோயில்களாக மாறிய காலம்.

பல்லவ தேசம் முழுவதும் உள்ள ப்ரம்மாண்டமான மலைகள், குகைகள்,பாறைகள் மகேந்திர பல்லவன் [1] தன் கருத்தைக் கவர்ந்தன.

”விசித்ர சித்தன்” என்றும் ”சித்ரகாரப் புலி” என்றும் தன் கலை ஆர்வத்திற்கும் கலைப் பணிக்கும் மக்கள் மூலம் பாராட்டப் பெற்றவன் அல்லவா?

அவன் படைப்புகள் பல தோன்றின.

அவற்றுள் ஒன்று தான் திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தில் உள்ள மாமண்டூர் குடைவரைக் கோயில்கள்.

போவோமா?

காஞ்சிபுரத்தில் இருந்து வந்தவாசி போக்ம் சாலையில் தூசி என்ற ஊருக்கு அருகில் மாமண்டூர் உள்ளது.காஞ்சிபுரத்தில் இருந்து 15 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் அமைகிறது.

இந்திய தேசத்தில் தொல்பொருள் துறையினரின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் பாதுகாக்கப்படும் பெருமை உடையது மாமண்டூர் குகைக் கோயில்.

மாமல்லபுரம், பல்லாவரம், சீயமங்கலம், சிங்கவரம், திருச்சி மலைக்கோட்டை,மாமண்டூர் போன்ற இடங்களில் மகேந்திரவர்மனின் குடைவரைக் கோயில்கள் காணலாம்.

மாமண்டூரில் அம்மன்னன் காலத்துக் கல்வெட்டு ப்ராமி எழுத்து வடிவில் பொறிந்துள்ளது.

பாலாற்றங்கரையில் தான் மாமண்டூர் குகைக் கோயில்கள் உள்ளன.

முதல் குகைக் கோயிலில் நரசிம்ம பெருமாள் உள்ளார்.

இரண்டாம் குகைக் கோயில் சிவனுக்கு உரியது.

இதை ”சைவ ருத்ரவலீச்சரம்” என்று மகேந்திரன் குறிக்கிறான்.

அழகிய த்வார பாலகர்கள் காவல் கொள்ள மகேந்திரன் காலத்து சிவலிங்கம் இன்றும் உள்ளது.

பிரம்மாவுக்கும் தனி சன்னிதியை ஏற்படுத்தினான்.

சைவத்தையும் வைணவத்தையும் இரு முக்கிய சமயங்களாகப் பல்லவர்கள் பின்பற்றினர்.

இதே காலத்தில் தான் பாண்டியர்களும் ஒத்தக்கடை, திருப்பரம்குன்றம்,கழுகுமலை போன்ற இடங்களில் குகைக் கோயில்கள் கட்டினர்.

கோயிலின் ஊரின் நீர்த் தேவைக்கு ”சித்ரமேக தடாகம்” என்ற குளத்தை மகேந்திர பல்லவன் ஏற்படுத்தியுள்ளான்.அது குகைகளுக்குப் பின் உள்ளது.

குகைகளில் அவன் காலத்துத் தமிழ் கல்வெட்டுகளும் ஓவியங்களும் உள.அவற்றைக் காப்பது நம் கடமை.

”இசைக் கலையில் ஓவியக் கலையில் கோயில் கட்டிடக் கலையில் இதுவரை யாருமே கண்டு அறியாத புதுமைகளைக் காண நான் முயல்கிறேன்” - என்று மகேந்திர வர்ம பல்லவன் எழுதியுள்ளான்.இக்கால இளைஞர்கள் இதைக் கருத்தில் கொள்க.அரசர்கள் தேசத்தில் பல நன்மைகளைச் செய்தனர்.

பிற்காலத்தில் பராந்தக சோழன் 1 இக்கோயிலைப் பராமரித்துள்ளான்.அவன் காலத்தில் குகைகள் முழுதும் வண்ணம் பூசப்பட்டது.

ஐந்து குகைக் குடைவரைக் கோயில்கள் மொத்தம் உள.

ஒரு கோயில் பாறையின் மீது அமைகிறது.

கல் க்வாரிகள் மூலம் மண் வளத்தை சீர் கெடுக்கும் இக்கால மக்கள் உணர்க - அரசன் நினைத்து இருந்தால் அனைத்து பாறைகளையும் உடைத்து விற்று இருக்கலாம், மாளிகைகள் கட்டி வைத்து இருக்கலாம்.

குடைவரைக் கோயில் என்பது புதிய கலை வடிவம் மட்டும் அல்ல அது கற்களை சுரண்டுவதைத் தடுக்கும் பணி!

இருக்கும் வளத்தையாவது காப்போம்.

மாமண்டூர் சென்று வருக!

திருமுறை கண்ட சோழன் ராஜராஜன் 1

[கி.பி 947 - கி.பி 1014]

பிறப்பு: ஐப்பசி மாதம் சதயம் நாள்

பெரிய கோயில் எழுப்பப்பட்ட காலம் - கி.பி 1003 - கி.பி 1010 [ஏழு ஆண்டுகள்]

தந்தை - பராந்தக சுந்தர சோழன்

தாய் - வானவன் மாதேவி

இயற்பெயர் - அருள்மொழி வர்மன்

அண்ணன் - ஆதித்ய கரிகாலன்

அக்காள் - குந்தவை

ஆட்சிக்கு வந்த ஆண்டு - கி.பி 985

தன் முப்பத்தி எட்டாம் வயதில் ஆட்சிக்கு வந்தான்.

ஐம்பத்தியேழு ஆண்டுகள் உயிர் வாழ்ந்தான்.

தன் அண்ணன் ஆதித்ய கரிகாலன் ஆளும் போது போரில் கொல்லப்பட,அதைத் தொடர்ந்து உத்தம சோழன் வர, அவன் இறந்தபின் ராஜராஜன் ஆட்சிக்கு வருகிறான்.

தன்னை, ”ராஜராஜ சிவபாத சேகரன்” என்று அழைத்துக் கொள்வதில் ஈடற்ற மகிழ்ச்சி உண்டு.சிவனின் பாதத்தையே தான் அடிமையாகத் தலையில் சதா அணிவதாகக் கல்வெட்டுகளில் பதிவாக்கியுள்ளான்.

தன் அக்காள் குந்தவையைத் தன் அரச ஆலோசகியாக்கிப் பெண்மையின் மேன்மையைக் காட்டினான்.

லோகமாதேவி, புவனமாதேவி என இரு அரசிகளும் மற்றும் இரு மனைவியரும் அவனுக்கு இருந்தனர்.

மகன் - ராஜேந்திரன் 1

மகள்கள் - குந்தவை [அக்காள் மீதுள்ள அன்பால் தன் மகளுக்கு அவர் பெயர் சூட்டினான்], மாதேவ அடிகள், கங்கமாதேவி.

உலகம் போற்றும் தஞ்சைப் பெரிய கோயில் எடுத்தான் இந்த ராஜராஜன்.

அது சரி, அவன் தமிழுக்குச் செய்த மா....பெரும் பணி தெரியுமா?

அது தான் காலத்தால் மறைந்த மறைக்கப்பட்ட தமிழ் தெய்வீகத் திருப்பதிகங்களை ”தேவாரம்” என உலகிற்கு அளித்த ஒப்பற்ற பணி.

ராஜராஜன் இல்லையேல் இன்று தமிழுக்கு தேவாரம் இல்லை...”பக்தியின் வெளிப்பாட்டு மொழி” என்ற மேன்மையும் இல்லை.

ஆனால் தேவாரமாக அளித்த மன்னனுக்கு உரிய மரியாதை இல்லை....சைவ மக்களும் அவனை மறந்தனரோ?

கி.பி 6 - 9 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் சம்பந்தர், அப்பர்,, சுந்தரரால் பாடப்பட்ட திருப்பதிகங்கள் சிதம்பரத்தில் கோயிலில் ஓர் அறைக்குள் வைக்கப்பட்டு, பின் கேட்பார் இன்றி ஓலைகள் கறையானால் வீணான சமயத்தில் நம்பி ஆண்டார் நம்பி என்ற அன்பரின் மூலம் ராஜராஜ சோழன் வெளிக்கொண்டு வந்தான்.

அவற்றுள் பல ஓலைகள் வீணாகிப் பொடிந்து போயின.எஞ்சியவற்றை அவன் முறைப்படுத்தினான்.சம்பந்தருக்கு யாழ் வாசித்த திருநீலகண்ட யாழ்பாணர் தம் குலமரபில் வந்த மதங்கசூளாமணி என்ற பெண்மணி தேவார ராகங்களை வழிவழியாய்க் கற்றுப் பாடிவர,அவள் உதவியுடன் தேவாரப் பதிகங்களுக்கு இசை அமைத்தான் மன்னன்.

அவற்றைப் பாடவும், அதற்கு ஏற்ப நாட்டியத்தையும் அமைத்தான்.

தஞ்சைப் பெரியகோயிலின் குடமுழுக்கு அன்று தேவார இசையை மீட்டுருவாக்கம் செய்தான்,மக்கள் வியந்தனர், விழிப்புணர்வு கொண்டனர்,பதிகங்கள் பல ப்ரதிகள் எடுக்கப்பட்டு பல ஊர்களுக்கு, குறிப்பாய், பாடல் பெற்ற ஊர்களுக்கு அனுப்பப் பட்டுக் கோயிலில் பயன்பாட்டுக்கு வர, அதைப் பாடும் இசைக் கலைஞர்களுக்கு ”ஓதுவார்” பட்டமும் பணியும், அதற்கு ஆடும் ஆண் பெண் தேவர் அடியார்களுக்கு உயர் பணியும் கோயில்களில் ராஜராஜன் ஏற்படுத்தினான்.

அதனால் அவனுக்குத் ”திருமுறை கண்ட சோழன்” என்ற ஒப்பற்ற பட்டத்தைச் சமூஹம் அக்காலத்தே வழங்கியது.

இன்று பார் புகழும் தமிழ்ப் பதிகங்கள் அவன் இல்லையேல் இல்லை.அவனது தமிழ்த் தொண்டை அடுத்த தலைமுறை அறியட்டும்.

ஆழ்வார்கள் பாடிய தமிழ் பக்திப் பாடல்கள் ஸ்ரீநாதமுனிகளால் தொகுக்கப்பட்டு பரப்பப்பட்ட நன்றிக்காக வைஷ்ணவக் கோயில்களில் அவருக்குத் தனி சன்னிதி உண்டு, அவரது பிறந்த நாளையும் வைஷ்ணவக் கோயில்கள் கொண்டாடுவதைக் காண்க.அது போல் சைவக் கோயில்கள் ராஜராஜனுக்கு சன்னிதியோ உற்சவ மூர்த்தியோ அமைத்து அவனது ஐப்பசி சதயம் நாளைக் கொண்டாடலாமே?

யோசியுங்கள்!