வைசாலி மாநகரில் புத்தர் தன் மகன் நகுலனிடம்......
என் அந்தப்புரத்தில் ஒன்பது ஆயிரம் அழகிகள் பல்வேறு தேசத்தில் இருந்து எனக்கு சேவை செய்தனர்.சதா காதலும் காமமும் கொண்டு என்னையே ஈர்க்கத் துடிப்பர்.கை கால் முதுகு தலை தோள் என ஒவ்வொறு பகுதியையும் பிடித்துவிட ஒவ்வொருத்தி போட்டி போடுவாள்.
யாரையும் என் மனம் நாடவில்லை.உன் அன்னை யதோதரா மீது என் அன்பு தன்னலம் அற்றுத் தூய்மை கொண்டதாய் இருந்துள்ளது.
ஒருநாள் கபடி விளையாடி என் உடல் வலிக்க, அழகிகள் ஒத்தடம் கொடுக்க, உன் அன்னை பழம் அரிந்து கொடுக்க, அந்தப்புரக் கோயிலில் ஒரு வித இசைக்கருவியுடன் கலந்த நல்ல பெண் குரல் பாடக் கேட்டு மனம் லயித்து, எழுந்து போனேன்.கோயில் வாசலில் அழகி ஒருத்தி கையில் ஒரு விதமான அழகிய வேலைப்பாடு கொண்ட கருவியை மீட்டியபடி தன்னை மறந்து பாடுகிறாள்.அவள் மொழி புரியவில்லை...அப்போது உன் அன்னையிடம் அதைப் பற்றிக் கேட்டேன்...
உன் அன்னை, ”அவள் த்ராவிட தேசத்துப் பெண்.இசையில் வல்லவள். அவள் கையில் உள்ளது வீணை.உலகின் இயற்கை அழகான மலைகள், ஆறுகள், வனங்கள், மனித வாழ்வு பற்றி அவள் பாடுகிறாள்”
இவ்வார்த்தைகளின் அர்த்தம் எனக்குப் புரியவில்லை.இயற்கை என்பது என்ன என்றே தெரியாது.காரணம் உன் தாத்தா எதையும் காட்டவில்லை.எனக்குத் தெரிந்தது அந்தப்புரம் மட்டுமே.
உன் அன்னை யசோதரா தான் என்னுள் இயற்கையை அறிய வேண்டும் என்ற தாகத்தைத் தூண்டிய குரு.
