Shiva Sadakshara Sthothram

Omkaaram, Bindu Samyuktam,

Nityam, dhyaayanti yoginah,

Kaamadam, mokshadam chaiva ,

Omkaaraaya namo namah.                                                          

Namanti Rishayo deva,

Namanti apsarasaam ganaah,

Naraa namanti , devesham,

Nakaaraaya namo namah.                                                                 

Mahaadevam, Maha aatmaanam,

Mahaa dhyaanam paraayanam,

Mahaa paapa haram devam,

Makaaraaya namo namah.                                                                    

Shivam Shaantam jagan naatham,

Loka anugraha kaarakam,

Shivam eka padam nityam,

Shikaaraaya namo namah. 

Vaahanam  Rishabho yasya ,

Vaasuki Khanta Bhooshanam,

Vaame Shakti dharam devam,

Vakaaraaya namo namah.                                                                 

Yatra yatra sthito deva,

Sarva vyaapee maheshwarah,

Yo guru sarva devaanaam,

Yakaaraaya namo namah. 

Sakthi Foundation

The world's largest women gathering - Attrukaal Pongaala [Sabarimalai of women] *

4.3 million women gathered in Thiruvananthapuram for Aatrukkaal pongala.

பாரத தேசத்தில் எத்தனை எத்தனையோ ஸ்தலங்கள், பெருமைகள், தோற்ற வரலாறுகள், ஆன்மீக வழிகாட்டும் விழாக்கள்... தென் தேசத்தில் சக்தி வழிபாட்டில் பல ஸ்தலங்கள் முதன்மையாகின்றன. சேர தேசமாம் கேரளத்தில் தேவி வழிபாட்டில் பத்தினி வணக்கமும் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகட்கு முன் இணைந்தது. கேரளத்தின் தலைநகரம் திருவனந்தபுரம். அவ்வூரில் உள்ள தலையாய தேவி ஸ்தலம் ஆற்றுக்கால்.

 கிள்ளி ஆற்றின் கரையில் உள்ள ஸ்தலம் இது. ஆற்றுப்படுத்தப்பட்ட கால் ஆற்றுக்கால். ஆற்றுப்படுத்துதல் தான் பெற்ற உதவியை எடுத்துக் கூறி, உதவியின்றித் தவிக்கும் ஒருவரைத் தான் சென்ற இடத்துக்குச் செல்லும் படி வழிப்படுத்துவதே ஆற்றுப்படுத்தும் நெறி.இது ஒரு இலக்கியவகையாக அக்காலத் தமிழில் உருவானது. அன்னை சக்தியை நோக்கி மனம் ஆற்றுப்படுத்தப் படுகிறது. உலக வாழ்வில் சதா கஷ்டங்களையும் துன்பங்களையும் சந்தித்து வினையின் கொடூரத்தினால் தளர்வுறும் மனித மனத்தை சாந்தியை நோக்கி ஆன்மீக ஆற்றுப்படுத்துகிறது. செய்த வினைப்பயனின் காரணமாகவே வாழ்க்கையின் இன்ப துன்பங்கள் அமைகின்றன.இதையே விஞ்ஞான ரீதியாகவும் ஏற்றுக் கொண்டு விட்டது மனித சமூஹம். வினை தீர ஆன்மீகம் தேவை. ஆன்மீகம் என்பது உண்மையான நன்றி!

தெய்வத்திடம் நன்றியுடன் வாழ வேண்டும். மேலும் வினை தீர தெய்வத்தின் பெயரில் சமூஹ நலங்களைச் செய்ய வேண்டும். சுயநலம் இல்லாத மனதில் சுயநலம் அல்லாத வினைகள் எழாது. அதனால் பிறவியில் துக்கங்கள் இல்லை! ஆணும் பெண்ணும் இணைந்து சமூஹப் பொறுப்புணர்வை ஏற்றுக் கொள்ளவே திருமணம் இல்லறம் ஆகியன வலியுறுத்தப்பட்டன.

சிலப்பதிகாரத்தில் ஓர் காட்சி மதுரை கோவலன் இறுதியாகக் கண்ணகியுடன் பேசும் இடம் ”இத்தனை கஷ்டங்களை என்னால் அனுபவித்த நீ எதற்காக நான் அழைத்தவுடன் என்னுடன் வந்தாய்?” கண்ணகி பாரத தேசத்தின் ப்ரதிநிதியாய்ப் பேசுகிறாள், ”அறச்செயல்களைச் செய்யவும், உண்மையைப் பின்பற்றவும், ஆதரவு அற்றவர்களுக்கு உதவுவமும் வாழ்வில் ஒரு வாய்ப்பு வருமோ என்று காத்திருந்தேன்!” இந்த கோட்பாட்டை எடுத்துக் கொண்டு, பாரத தேசத்து இல்லறங்கள் கடமை ஆற்ற வேண்டும் என்ற உயர் நோக்கில் கண்ணகியாரை தெய்வமாக்கி வணங்கியது அக்காலச் சமூஹம்.

சேர தேசம் முழுவதும் கண்ணனியாரைக் கொற்றவையுடன் [காளி] சேர்த்து வணங்கும் பண்பாடு மேலோங்கியது.ஊர் தோறும் கொற்றவைக் கோயில்கள் எழுந்தன. அவ்வாறு உருவான ஒரு ஸ்தலம் தான் அனந்தபுரம் ஆற்றுக்கால் பகவதி ஸ்தலம். முல்லை வீடு என்ற குடும்பத்தினர் பூம்புகாரில் இருந்து புலம் பெயர்ந்து சேர தேசம் வந்தனர்.அப்போது தேவியை வீட்டின் அருகிலேயே ப்ரதிஷ்டை செய்தனர்.வழிபாடு வளர்ந்தது..... காலப்போக்கில் அனந்தபுரத்து மக்கள் மிகவும் கொண்டாடும் ஸ்தலம் ஆனது. பசிப்பிணி போக்குவதே பாரத தேசத்தின் மிக முக்கிய அறம். அதையே மாதவியும் மணிமேகலையும் செய்தனர். கண்ணகியாரும் அதைச் செய்யவே இல்லறம் செய்யக் காத்து இருந்தார் என்று வெளியிடுகிறார். முல்லை வீட்டில் ஆண்டு முழுவதும் விவசாயம் மூலம் வரும் வருவாயில் ஏழை எளியோருக்கு அன்னதானம் செய்தனர்.ஊர் மக்களும் சேர்ந்தனர்.காலம் ஓடியது பங்குனி மாதத்தில் கார்த்திகை நாளில் ஊர் கூடி அன்னையை வழிபடும் விழா ஆண்டு தோறும் நிகழ்ந்தது.அன்னத்தை அண்டியோருக்கும் அனாதைகளுக்கும் விருந்தினருக்கும் ஆதரவு அற்றவர்க்கும் எவருக்கும் எதுவுக்கும் அளிக்க மக்கள் பொங்காலா விழா மேற்கொண்டு நடத்தினர். பெண்கள் வீட்டின் தேசத்தின் கண்கள். பெண்கள் மூலம் தேசத்தின் அறம் செயல் படுகிறது. பெண்களின் துணை கொண்டே ஆணின் தர்மம் தலைப்படுகிறது. பெண்களின் தர்ம சிந்தனையின் அடிப்படையில் தான் தேசத்தின் சமூஹக் கட்டமைப்பு அமைகிறது. இதை வலியுறுத்தவும், குறிப்பாக அன்னம் பாலிப்பதை நிலை நிறுத்தவும் பெண்களுக்கு எனவே பொங்காலா விழா பரிணமித்தது. வ்ரதம் இருந்து இருமுடி சுமந்து அடர்ந்த வனப்பகுதி சென்று குடும்பமும் தானும் சமூஹமும் நலமுற ஐயப்பனை வழிபட ஆண்களுக்கு அமைந்தது சபரிகிரி. அதே வேளை வ்ரதம் பூண்டு, உயர் தர்ம எண்ணத்துடன் மாத்ரு பாவனையில் பசிப்பிணி போக்கும் உயர் எண்ணத்துடன் அன்னையின் முன் பொங்கலிடும் வழக்கம் பெண்களுக்காக பெண்களால் ப்ரத்யேகமாய் வடிவமைக்கப்பட்ட விழாவே ஆற்றுக்கால் பொங்காலா. இது இன்று பெண்களின் சபரிமலை ஆயிற்று. இது ஆண்களை எதிர்த்து செய்யப்பட்டது அல்ல. ஆணும் பெண்ணும் சமம், எதிரிகள் அல்ல. இருவரும் இருவரையும் மதிக்க வேண்டும். சபரிமலையும் ஆற்றுக்காலும் இருபாலருக்கும் ஒரே தர்மத்தை எடுத்து இயம்பும். அங்கே ஐயப்பன் அன்னதான ப்ரபு, இங்கே பகவதி அன்னபூர்ணேஸ்வரி ஒன்று தெரியுமோ? சேர தேசத்தின் அன்னபூர்ணா ஸ்தலம் ஆற்றுக்கால் அன்னம் மூலம் தான் எண்ணம் அமைகிறது அதனால் தன பாரத்தத்தில் எந்த காரியச்செயலும் சோறு இல்லாமல் முடிவதில்லை சோர்வை நீக்குவதால் சோறு ஆனது. மனச்சோர்வு, உடல் சோர்வு ஆகியவற்றை நம் சோறு நீக்கும். பொங்காலா விழாவில் 14 வயதுக்கு மேற்பட்ட ஆண்களுக்கு இடம் இல்லை.அனந்தபுர ஊருக்குள் வர வழியில்லை.ஊரின் எல்லையில் இருந்தே அவர்கள் காத்திருக்க வேண்டும். பதினான்கு வயதுக்கு மேலான பெண்களுக்கு 18 படிகள் ஏற அனுமதியில்லை.அதுபோல் பதினான்கு வயதுக்கு மேலான ஆண்கள் பொங்காலா அன்று ஊருக்குள் வரவியலாது. பெண்கள் தம் மன உணர்வுகளைத் தம் சக தோழிகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் தனித்துவ மனோதத்வ நிலைக்கும் பாரதப் பண்பாடு அன்றே இடம் தந்துள்ளது. ஆண்டுக்கு ஆண்டு பெண்களின் கூட்டம் அதிகரிக்கும் ஆற்றுக்கால் பொங்காலாவில் சமூஹத்தின் உயர் பதவிகளில் உள்ள பெண்கள் பங்கேற்பது மிக இன்றியமையாததாகும். கேரளம் மற்றும் தென் தமிழகத்தின் பெண்கள் ஒன்று கூடி கற்புக்கரசியாரைப் பரவும் விழா இது. உலகில் மிகப்பெரிய மதச் சரபு கொண்ட மனிதக் கூட்டம் அல்ஹாபத்தின் கும்பமேளா என்று கின்னஸ் பதிவு செய்கிறது. அதே கின்னஸ் 2016ன் மிகப் பெரிய பெண்களின் கூட்டம் [gathering of women] என்று ஆற்றுக்கால் பொங்காலாவைப் பதிவு செய்தது.காரணம் இவ்வாண்டு 4.3 மில்லியன் பெண்கள் கூடிப் பொங்காலா இட்டு அன்னைக்கு மரியாதை செய்தனர். வெறும் ப்ரமாண்டம் மட்டும் கவனத்தில் கொள்ளாமல், உண்மையில் காலம் காலமாக இல்லறத்தார் பேணும் பல அறங்களைத் தம்பதிகள் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற விழிப்புணர்வுடன் பொங்காலாவைப் பெண்கள் மேற்கொள்ளுதல் வேண்டும். ”நம் தேசத்தை மேவிய பெண்மணியை நாம் மதிக்க வேண்டும்” என்று சேரனின் ராணி சமூஹப்பொறுப்புணர்வில் பேசுகிறாள்.காரணம் சமூஹத்தில் உயர் குலம், படிப்பு, பதவி ஆகியவற்றில் உள்ளோரின் வாழ்க்கையைப் பார்த்தே எளியோரும் சமூஹமும் பின்பற்றுகிறது. அந்த நடிகை பொங்கால் வைத்தாள் இந்தப் பாடகி பொங்கால் வைத்தாள் இந்த IPS பதவிப் பெண் பொங்கால் வைத்தாள் வருடம் தோறும் ராணுவ ஹெலிக்காப்டர் மூலம் தான் நிவேத்யத் தீர்த்தம் ஊர் முழுக்கப் பொங்கல் பானைகள் மீது தெளிக்கப்படுகிறது, என்றெல்லாம் மீடியாக்கள் பெருமை அடிப்பதை விட தர்ம சிந்தனையைத் தூண்டி விடுவதே உயர்ந்தது. தன் கணவனுடன் இணைந்து அறச்செயல்கள் செய்ய அன்றைய கண்ணகியாருக்கு வாய்ப்பே இல்லாமல் போய்விட்டது. இன்று சமூஹத்தில் பல பெண்களுக்குத் தரமான வாழ்க்கை ஏற்பட்டுள்ளது.அதை அவர்கள் தம் குடும்பத்தின் மேன்மைக்கும் உற்றார் உறவினர் சமூஹத்தின் மேன்மைக்கும் பயன்படுத்திக் கொள்ளுதல் வேண்டும். தெரிந்தவருக்கு உணவிடுவது விருந்து. தெரியாதவருக்கு உணவிடுவது சோறு. ஆதரவு அற்றவர்களுக்கும் அனாதைகளுக்கும் சேறிடுவதோ அன்னதானம். ஆனால் 2016 வாய்க்கு ருசியான உணவு இல்லாவிட்டால் கொடுத்த பொட்டலத்தைத் தூக்கி எறியும் கூட்டத்து உணவிட வேண்டாம். சோம்பேறிகளுக்கும் வீணே உண்டு களிப்போருக்கும் உணவிட வேண்டாம். பாத்திரம் அறிந்து பிச்சை இடுதல் மிக மிக அவசியம்! ஆற்றுக்கால் பொங்காலா அந்த உயர் அறத்தைப் பேண வழி செய்யட்டும். அனைவரும் ஒன்று கூடி அறம் செய்தால் மனித சமூஹம் சீரழியாதன்றோ? ஓம் சக்தி!

With regards, Dr.M.Madeswaran, 30.6.2016, Madras * Pongaalaa you tube shows available.

Sakthi Foundation

Kodungaloor Thaalapoli festival

சேர தேசமாம் கேரளத்தில் பல தேவி ஸ்தலங்களில் ”தாலப்பொலி” என்ற வருஷாந்த்ர உத்சவம் உண்டு.

”ஸ்தலப் பொலி” - ஸ்தலத்தைப் பொலிவடைச் செய்ய அவ்வூர் தேவதை எழுந்தருளிக் கோயிலில் ப்ரதிஷ்ட்டையான நாள் என்று அர்த்தம்.

கொடுங்கல்லூர் [வஞ்சி மூதூர்-சேரர் தம் தலைநகரம்]

இவ்வூரில் சேரன் செங்குட்டுவன் ஸ்தாபித்த கண்ணகி கோயிலின் தாலப்பொலி ஆண்டு தோறும் நமது தை மாதம் ஒன்றாம் நாள் மகரசங்க்ராந்தியில் வரும்.

சேர மன்னன் குமுளி மலை மீது கண்ணகியார் சமாதியான முருக ஸ்தலத்தில் [நெடுவேள் குன்றம்] கோட்டம் எழுப்பினான்.இதையே சிலப்பதிகாரம் கூறுகிறது.

அதன்பின் தன் மாநகரில் தானும் தன் ராணியும், குலமும், மக்களும் கண்ணகியாரைப் பரவித்தொழ ஆதியில் இருந்த கொற்றவை கோயிலிலேயே கண்ணகியாரின் உடல் எச்சங்களையும், அவரது சில உடைமைகளையும் சமாதிக் கோயில் வைத்தான் சேர மன்னன்.

கோவலனை சிவலிங்க வடிவில் அருகில் அமர்த்தினான்.

கோயிலின் தேவியை நோக்கித் தொழும் போது நமது இடது கையின் பக்கத்தில் கருங்கல் அறை காணப்படும்.அதன் உள்ளே கண்ணகியாரின் உடமைகளும் உடல் எச்சங்களும் உள. ஆடி அமாவாசை மலாஇ மதுரை எரிக்கப்பட்டதை சிலப்பதிகாரம் சுட்டுகிறது.அன்ரு தேவியின் சமாதி திறக்கப் பட்டு விசேஷ பூஜைகள் நிகழும், மக்கள் காண்பதற்கு இல்லை.அன்று தேவியின் சிலைக்கு ”சாந்தாட்டம்” என்ற மருந்து பூசிமெழுகப்படும்.

கொற்றவை கோயிலில் அவ்வறை எழுப்பப்படும் வரை இன்று ஊரின் தென் பகுதியில் உள்ள மரத்தடி ஒற்றை முலைச்சி அம்மன் பீடத்தில் தான் கண்ணகியாரின் உடைமைகள் வைக்கப்பட்டு பூஜிக்கப்பட்டன.

தை மகரசங்க்ரமத்தில் அவ்வுடைமைகள் கோயிலில் சமாதியாக ப்ரதிஷ்ட்டை ஆன நாளே தை மாதத் தாலப்பொலி.

மிக்க மரியாதையுடன் இன்றும் ஒற்றை முலைச்சி அம்மன் பீடத்தில் இருந்தே யானைகளின் அணிவகுப்பில் தேவி புறப்பட்டு உலா வர, அவ்வூர்ப் பெண்கள் இருபுறத்தே மிக்க மரியாதையுடன் கைகளில் பூக்களும் தீபமும் ஏந்தி வரவேற்பதைக் காணலாம்.

சேர மன்னனும் அரசியும் அன்று முன்னே நடந்து வந்து தேவியைக் கோயிலில் ஏற்றினர்.இன்றும் கொடுங்கல்லூர் அரச பரம்பரையினர் இதில் ஈடுபடுவதைக் காண்க.

பஞ்ச வாத்ய இசை முழங்க அன்னையை மரியாதை செய்யும் தாலப்பொலி உத்சவம் அவசியம் வரலாற்றுச் சிறப்புடையது! You tube links are available.

With regards.,

Dr.M.Madeswaran, 26.6.2016, Madras

Sakthi Foundation

கொடுங்கல்லூர் பரணி - மனோதத்வ ரீதியில் ஓர் பாலியல் ஆய்வு

பரணி

27 நக்ஷத்ரங்களில் ஒன்று.கொற்றவையான காளியின் சக்தியை ஆகர்ஷித்துத் தரும் நக்ஷத்ரம்.

பரணி தினத்தில் அக்கால த்ராவிட மன்னர்கள் போர்க்கள வேள்வி செய்து ஆயத்தம் ஆவர்.

போரில் ஆயிரம் ஆண் யானைகளைக் கொன்ற வீரனைப் புகழ்வதையே பரணி இலக்கியமாக இடைக்காலத் தமிழ் மொழி பரிணமிப்பதைக் காண்கிறோம்.அதில் குறிப்பாக காளி பேய்களுடன் கூடி போர்க்களத்தில் வீர விருந்துண்டு களிப்பதை வர்ணிக்கும் கொடூரமான காட்சி வர்ணனைகள் இடம் பெறும்.

இன்று தமிழகத்தில் பல அம்மன் கோயில்களில் உள்ள விழாக்கள் வெவ்வேறு விதவிதமாக, விதவிதமான கால தினங்களில் நடைபெறும்.ஆனால் அன்றைய சேர தேசமான இன்றைய கேரளத்தில் உள்ள காளி - கொற்றவைக் கோயில்களில் பெரும்பாலும் பரணி நாளிலேயே உற்சவம் நடைபெறுவதைக் காண்க.

குறிப்பாகக் கேரளத்தின் தலைசார்ந்த காளி கோயிலான கொடுங்கல்லூர் [அன்றைய சேரர்தம் தலைநகர் வஞ்சி] ஸ்தலத்தில் பங்குனி மாதம் அஸ்வதி மற்றும் பரணி தினங்கள் வெகு வெகு விமர்சிகை ஆனவை.

கொடுங்கல்லூர் பரணியை நம்மூர் ஸ்ரீரங்க ஏகாதசி அல்லது மதுரைச் சித்திரைத் திருவிழாவுக்கு ஒப்பிடுக.[Regarding the rush]

அஸ்வதி நாளில் அக்காலம் முதல் மிகத் தாழ்ந்த சாதியினரும் கோயிலை வலம் வந்து கொற்றவையை வணங்கும் வழக்கம் சேர தேசத்தில் உள்ளது.அஸ்வதி நாள் அன்று அதிகாலை முதல் கூட்டம் கூட்டமாக, குடும்பம் குடும்பமாக மக்கள் செவ்வாடை அணிந்து, வாளும் சிலம்பும் ஏந்தி [கண்ணகியின் பாவனை] கோயில் முன் வந்து தெய்வம் ஏறப்பெற்று ஓயாமல் ஆடுவர்.You tube available.

அதில் மிக நுட்பம் வாய்ந்தது தறிப்பாட்டு ஆட்டம்.

அது என்ன?

மிகக் கேவலமான, மிக வக்ரமான பாலியல் வர்ணனைகள் கொண்ட மலையாள, பழந்தமிழ் பாடல்களை மக்கள் பாடி ஆடுவர்.கைகளில் மூங்கில் கட்டைகளைக் கொண்டு தாளமிட்டு, ஒரு குறிப்பிட்ட ராகத்தில் அனைவரும் அவரவர் கூட்டம், குடும்பத்துடன் பாடி ஆடுவர்.

அஸ்வதி தினத்தில் மாலை வரை அன்னையின் சன்னிதி திறப்பதில்லை.கோயிலின் ப்ரதான நடை முன் நின்று உரக்கக் கத்தித் தறிப்பாட்டுக்களைப் பாடி ஏசுவர், வணங்குவர், துள்ளி குதித்தாடுவர்.

அடுத்து கண்ணகியாரின் சமாதிக் கோயிலான secret chamber இருக்கும் புறத்தே சென்று அதே போல் ஏசுவர்.தன் மனதில் உள்ள அனைத்து எண்ணங்களையும் பேசியும் தீர்ப்பர்.ஆனால் யாரும் யாரையும் குறை கூறார், கேலி பேசார், சிரிக்கார்.

தமிழ் இலக்கியத்தில் சொல்வது போல் கள்ளுண்டு களிக்கும் கூட்டம் காணலாம்.கேட்பதற்குக் காதுகள் கூசும் பாலியல் வர்ணனைகளை தேவியை நோக்கிக் கத்துவர்.மக்கள் தம் மனதில் ஏற்படும் அனைத்து வக்ரங்களை அந்த குறிப்பிட்ட ராகத்தில் பாடி வெளிப்படுத்துவர் - தேவி முன்.

கேரளத்தின் மிக மோசமான கலாச்சாரம், the brutal, vulgar animal like culture of dravidians – 1954 comment in THE HINDU,என்றெல்லாம் அரசியல் கட்சிகளும் நாஸ்திக வாதங்களும் விமர்சிக்கும் இந்த விழா பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாய் நிகழ்வதே சிறப்பு.

கோயில்களில் பாலியல் கல்வி புகட்டும் சிற்பங்கள் இருப்பது சாதாரணம்.ஆனால் பாரத தேசத்தில் வேறு எங்கும் இல்லாத பண்பாடாய் மிக வக்ரமான பாலியல் வர்ணனைகள் கொண்டு ஆண்களும் பெண்களும் பாடுவது இங்கே தான்.அது ஏன்?

ஆனால் அடியேன் மூன்றாண்டுகள் ஆய்வின் அடிப்படையில் கொடுங்கல்லூர் பரணியை அருகிருந்து கள ஆய்வு செய்த போது ஒரு உண்மையைக் கண்டேன்.அது என்ன?

திரைப்படத்திலோ, வேறு கலை வடிவத்திலோ இதே போல பாலியல் பாடல்கள் உள, ஆனால் அதற்கேற்ற body gestures காட்டப்பெறும்.ஆனால் கொடுங்கல்லூர் பரணியின் தறிப்பாட்டில் அவ்வித உடல் பாஷைகள் இல்லை.கள்ளுண்டு, களித்து கையில் மூங்கில் கோல் கொண்டு ஆண்களும் பெண்களும் [அனைத்து உறவுகளும் வட்டமாக நின்றே] பாடிப்பாடி தேவியை நோக்கிச் செல்வதைக் காணலாம்.

தறிப்பாட்டுகள் பாடி ஆடும் பக்தர்கள் ”கோமரங்கள்” எனப்படுவர்.கோவின் மறவர்கள் கோமறவர்கள் என்று ஆய்வில் தொல் கொடுந்தமிழ்ச் சொல் கிடைக்கிறது.சேரர் கோ[மன்னன்] தம் மறவர்கள் வீரர்கள் என்று அர்த்தம் கொள்க.இம்மறக்குடியினரே வ்ரதம் இருந்து ரக்த வர்ண ஆடை தரித்து, காலில் சிலம்பு பூட்டி, கையில் நெடிய வாள் தாங்கி தேவியை தெய்வமேறப்பட்டு வாழ்த்தி வணங்குகிறார்கள்.

கொடுங்கல்லூரில் மேவும் கூடலர் குல நாசினி! [கூடலர் - மதுரைப் பதி மக்கள், பாண்டிய குலம் அதை நாசம் செய்தவள்] என்று மிகத் தொன்மையான கொடுந்தமிழ் வரியைப் பதிவு செய்தோம்.

இது மிக ஆழ்ந்த மனவியல் உண்மையைச் சார்ந்ததே.கி.பி 18ல் மிகப் பெரிய மஹான்கள் உத்தண்ட சாஸ்த்ரிகள், சட்டம்பி ஸ்வாமிகள் ஆகியோர் இவ்விழாவைத் தடை செய்ய ஆங்கிலேயரின் உத்தரவுடன் முயன்றனர்.ஆனால் அன்னை இவர்தம் கனவில் சென்று அதைத் தடுத்தாள் என்று வரலாறு கூறுகிறது.

மனவியல் உணர்வுகளை ஒன்று கூடி வெளியிடும் மிகத் தொன்மை மிக்க மனோதத்வ கலாச்சாரம் இது.

கண்ணகியின் வாழ்வியல் ஆற்றாமையைத் தாகம் தீர்க்கும் மிகத் தொன்மையான தொல் த்ராவிட வழிபாடு இது என்று ஆராய்ச்சியாளர் கூறுவர்.

ஆனால் மன அழுத்தங்களை, பாலியல் சம்பந்தமான விராக உணர்வுகளைத் தீர்க்கும் விழா இது.வாய் விட்டுச் சொல்லுதல் என்ற மனோ தத்வத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தது இது எனலாம். மனதுள் வைத்துப் புழுங்கும் ஏக்க தாகங்களை வாய்விட்டுப் பாடி அரற்ற தேசத்தின் ஓர் ஊரில் வாய்ப்பு தரப்படுவதாகக் காண்கிறேன்.

அஸ்வதி தினத்தின் அன்று மாலை பொற்கொல்லன் வந்து கோயிலை மூன்று முறை வலம் வந்து மணியை அடிக்க ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் கோயிலை ஓடி வலம் வந்து கணக்கற்ற மஞ்சள், மிளகு, பணம், தங்கம் ஆகியவற்றைக் கோயிலின் மீது வீசி எறிவர்.தேவியை மூன்று நாட்கள் காண முடியாது.இதையே ”காவு தீண்டல்” என்பர்.அன்று இரவு தேவியின் இடது ஸ்தனத்தின் மீது மஞ்சள் மருந்து பூசப்பட்டு அதிகாலையில் மஹா ப்ரசாதமாக வழங்கப்படும்.

கோயிலைத் தூய்மை செய்யவே ஒரு வாரம் ஆகும்.

கொடுங்கல்லூர் பரணியில் பக்தர்கள் மிகத்தொன்மைக்கால ஆடை ஆபரணங்கள் அணிவதையும் காண்க. அக்காலத்தில் போர்க்களம் செல்லும் வீர தீர பாவனைகளையும் காணலாம்.ஐநூறு ஆண்டுகட்கு முன் கொடுங்கல்லூரில் போர் வீரர்கள் அமர தண்டம் [தன் தலையைத் தானே அரிந்து கொள்வது] சமர்ப்பித்தும் உள்ள வரலாறு காணப்படுகிறது.

அமர தண்டம் சமர்ப்பிக்கும் முன் மூடப் பழக்கமாய், பொற்கொல்லனையும் கடத்தி வந்து கோயில் முன் வெட்டிப் பலி கொடுத்த செய்திகள் கி.பி 12, 13ஆம் நூற்றாண்டுகளில் கிடைக்கின்றன. இன்று கோயிலின் முன் மிகப்பெரிய மண் களம் மீது ரக்த வர்ண செவ்வாடையை விரித்து, அதையே ஆணவத்தின் குறியீடாக பலி இடும் வழக்கம் ஏற்படுத்தப் பட்டுள்ளது.

மிக ஆழமான மனோவியல் நுட்பத்தைப் புரிந்து கொண்டால் இத்தேசத்தின் சில அபூர்வமான விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

With regards.,

Dr.M.Madeswaran, 26.6.2016, Madras

ஒரு பாணர் பாடிய தோற்றம் பாட்டு...

......அம்மை மதுரையை எரித்து,

பாண்டி நாடெங்ஙினும் போய்

ஆழிகர கன்யாகுமரி எத்தி

அவிடே தேவி கன்யாகுமரியாயி

கையில் சிலம்பும் கொண்டு

அனந்தபுரியில் ஆற்றுக்காலில் ஏகி

சேரமானும் சேரத்தி ராணியும் கைதொழ

அம்மை கொடுங்ஙல்லூர் வந்நு...

புறத்தே சோற்றாணிக்கர எத்தி..

அம்மையும் கொடகு மஹாராஜன் பின்போயி

குடஜாத்ரியிலே மூகாம்பிகையாகுன்ன சரிதம் ஞான் சொல்லியல்லோ

பாணன் என்டே பாட்டில் தேவி அருளியல்லோ

தேவியும் கையில் பொன் சிலம்பும் கொடுவாளும் தாங்ஙி

சேரமானும் சேரத்தி ராணியும் தொழ ஒற்றை முலச்சியாயி

கொடுங்ஙல்லூரில் அம்பலத்திலே சாந்த்வனமாயி....

ராஜராஜ சோழன் மூன்று முறை சேரன் எழுப்பிய பத்தினிக் கோட்டத்துக்கு வருகை தந்துள்ளான்.”ஸ்ரீபூரணிக்கு அருண்மொழித் தேவன் கொடுப்பித்த பொன் அணி” - என்ற கல்வெட்டு மூலம் அவன் கோட்டத்தை மீட்டுருவாக்கம் செய்தமையும், தேவிக்குத் தங்க நகை ஒன்றை அளித்ததையும் அறிகிறோம்.அவன் முக்கிய கல் அலங்கார வளைவுகள், யாழிகள், ஆகியவற்றைச் சேர்த்துள்ளான்.தன் தேசத்துப் பெண்ணைச் சிறப்பித்தான் ராஜராஜன்.

புறநானூறு [192]

புலவர்: கணியன் பூங்குன்றனார்

உலக மக்களை முன்னிட்டுப் பாடுகிறார்

உலகில் உள்ள அனைத்து ஊர்களும் எனது ஊரே!

உலக மக்கள் அனைவரும் என் சொந்தமே!

மதம்-சாதி-இனம்-தேசம்-குலம்-மொழி-செப்வம்-பதவி-கல்வி-பால்... இவற்றால் நான் வேற்றுமை பாராமல் அனைவருக்கும் அன்பும் மரியாதையும் அளிக்க வேண்டும்.

எனக்கு ஏற்படும் நன்மைக்கும் தீமைக்கு நான் யாரையும் காரணம் கூற முடியாது.அவை என்னால் எனக்கு உண்டானதே என்ற உண்மையை நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்!

உடலுக்கு நோய் ஏற்படுவதும் , அது மருந்தால் குணமாவது இயற்கை.

அது போல் பிறப்பும் இறப்பும் எப்போதும் நிகழும்.அதைக் கண்டு ஏன் கலங்க வேண்டும்?

வாழ்க்கையின் மீது மிகவும் ஆசை கொள்வதும் தேவையில்லை, அதை வெறுக்கவும் தேவையில்லை, உள்ளதை உள்ளபடி ஏற்றுக் கொள்வோமே!

மழை பெய்வதால் பேரியாற்றில் [ வெள்ளம் உண்டாகும்.அதில் உள்ள படகை அவ்வெள்ளம் எங்கோ கரை சேர்க்கும்.அதைப் போல் வாழ்க்கை என்னும் வெள்ளம் பற்றற்ற தன்மை கொண்டோரை கரை சேர்த்து முக்தியை அளித்து விடும்.

எனவே செல்வத்தால் பதவியால் பட்டத்தால் ஒருவரை உயர்த்தவோ, பணம் இல்லாத ஏழையை, படிக்காதவரை இகழவோ வேண்டாமே! அனைவரையும் அன்புடன் மதிப்போம்!ஒருவரின் ஒழுக்கத்தையும் உயர்ந்த பண்பையும் கொண்டே அவரை மதிப்போம்!

புலவர்: இக்கால ராமநாதபுர மாவட்டத்தில் இருந்த பூங்குன்றம் என்ற ஊரில் வாழ்ந்தவர்.பூங்குன்றன் என்ற சொல் பூக்கள் மலரும் குன்றத்தில் வாழும் முருகனையும் குறிக்கலாம்.அதனால் இதை தெய்வ காரணப்பெயர் எனக்கொள்க.கணித ஆசிரியராக இவர் இருந்துள்ளார்.அல்லது கணியன் என்பது கணக்குப்பிள்ளை [aacountant] என்ற பொருளிலும் வரலாம்.

புறநானூறு [399]

ஐயூர் முடவனார்

பாடப்பட்டவன்: தாமான் தோன்றிக்கோன்

சோழ நாட்டில் காவிரியும் அதன் கிளை ஆறுகளும் பாய்வதால் உழவுத் தொழில் சிறப்பாக நிகழ்கிறது.அதனால் அவ்வுழவர்களின் உண்ணும் உணவு மிகவும் சிறந்ததாகும்.

கைக்குத்தல் அரிசி, புளிக்குழம்பு, வள்ளைக் கீரைக் கூட்டு, பாகல் காய் பொறியல், சுறாமீன் கறி வறுவல், இறால் மீன் வறுவல் போன்ற சுவையான உணவை உண்பர்.

ஆனால் என் ஊரில் தண்ணீர் இல்லாமல் உழவு நிகழ்கிறது.

என் மனைவி ஊர்க்குளத்தில் உள்ள மீன்களைத் தூண்டியல் போட்டுப் பிடித்து, அதை விற்று, அதில் வரும் சொற்பக் காசில் வைத்த சோறும், புளிச்சாறும் சாப்பிடக் கூட நேரம் இல்லை.அவை கெட்டுப் போகும் சமயத்தில் தான் உண்ண நேரம் கிடைக்கிறது.அத்தனை வேலை...

என் கஷ்டத்தைப் பார்த்த என் தோழன் தாமான் தோன்றிக் கோன் வள்ளலைப் பற்றிக் கூறினான்.

அவன் தர்மங்களைப் பின்பற்றுபவன்.

பகைவர்களை எளிதில் வெல்பவன்.

நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்த வள்ளல் தன்மை கொண்டவன்.

தெய்வம் இவன் வடிவைத் தாங்கி மக்களைக் காக்கிறது என்றதால் இவனைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டவுடன் தெய்வத்தைக் கூட வணங்காது என் கஷ்டம் தீர இவனை நாடினேன்.

பெரிய மாட்டு வண்டியில் ஏற்றிச் செல்லும் அளவு அவன் எனக்குப் பொருள் கொடுத்தான்.அதை என் ஊரில் வறுமையில் வாடும் அனைவருடன் பகிர்ந்து கொள்வேன்.அதை இழுக்க ஒரு மாடும் கேட்டேன்.

அவனோ என் ஊரின் வறுமையை அறிந்து பல பசுக்களையும், காளைகளையும், சில வண்டிகள் நிறைந்த பொருளும் ஈந்தான்.அவன் வாழ்க!

கருத்துகள்:

1. வளமான ஊர்களும், பஞ்சத்தில் வாடும் ஊர்களும் எப்போதும் உள்ளன.

2. ஏழை-பணக்காரன் வேறுபாடு உள்ளது.

3. வறியவர்களுக்கு உதவும் மனம் படைத்த நல்லவர்கள் இருந்தனர்.

4. குறிப்பாக சமூஹப் பொறுப்பில் உள்ளவர்கள் மக்களின் குறை தீர்க்க   முற்பட்டனர்.

5. உதவி பெற்றவர்கள் அவ்வுதவி மூலம் பெற்ற பலனைப் பலருடன் பகிர்ந்து கொண்டுள்ளனர்.

Sakthi Foundation

புறநானூறு

மதுரை மூன்றாம் தமிழ்ச் சங்க நூல்

பல பெயர் தெரிந்த, பெயர் தெரியாத புலவர்கள் பலரைப் பற்றிப் பதிவு செய்துள்ள 2000 ஆண்டுக்கால வரலாற்றுப் பொக்கிஷம்.

புலவர்கள் - இவர்கள் கற்றவர்கள், தமிழ் இலக்கணப் புலமை கொண்டவர்கள்.

பல ஊர், பல தொழில் புரிந்தோர் தங்கள் வாழ்க்கையில் கண்ட தனிமனித சமூஹ உண்மைகளைப் பதிவாக்கினர்.

அரசர்களும் புலவர்களாகத் தம் கருத்துக்களைக் கூறுவதைக் காண்கிறோம்.

அரசர்கள் தனி மனிதனைப் பாடினர்.

அரசர்கள் புலவர்களிடம் சிலரைப் பற்றி உயர்ந்து கூறியுளர்.

புலவர்கள் வீரம், கொடை, தர்ம வாழ்க்கை, தனி மனித - சமூஹ ஒழுக்கம், தனி மனித ஈகை, சமூஹ நிலை ஆகியவற்றைப் பதிவாக்கினர்.

ஆனால் இதில் ஆய்வு செய்து பார்த்தவரை யாரும் வெறும் பொருளுக்காக வீண் பெருமை பேசிப் புகழ்வதைக் காண்பதற்கில்லை.வெட்டிப் புகழ்ச்சியை சங்கம் ஏற்பதில்லை!

வெறும் சோறு மட்டும் தான் வாழ்க்கையா?

இல்லை! சோறு என்பது மனித ஜீவிதத்திற்கு மிக ஆதாரம்!

அதைக் கூட உண்மையில் அது இல்லாதவற்கு வழங்கும் நிலை 2016லும் உலக சமூஹத்தில் நிலவுவதைக் காண்கிறோம்!

”வயிற்றுக்குச் சோறிடல் வேண்டும்

தனி ஒருவனுக்கு உணவில்லை எனில் ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்!” - என்ற மஹாகவி பாரதியின் வாய்மை வாக்குறுதியைப் புறநானூறு மீட்டுவாக்கம் செய்யப் பயன்படுகிறது.

இல்லை புறத்தின் வாக்கை பாரதி மீட்டுருவாக்கம் செய்தார் எனலாம்.

சோறு - பரிசு என்பதெல்லாம் ஒரு குறியீடாகக் காண்க.

அக்கால மக்கள் ஏன் கடந்த 20 ஆண்டுக்காலம் முன் வரை சமூஹம் போலி நாகரிகத்தில் விழாமல் உழைப்பு, சோறு, பசியாறுதல், ஆன்மீகம், சிறு சேமிப்பு, உற்றார் உறவினர் உதவி, தர்ம காரியங்கள் என்று தானே இருந்துள்ளது?

தற்போது மிகவும் சுயநலமாகி ”நான்” என்ற எண்ணத்துடன் மட்டுமே பொருளீட்டும் தன்மைக்குள் போலி வளர்ச்சிகள் மனிதனை மயக்குகின்றன.

பரிசு பெற்ற தனி மனிதன் தன்னுடன் இருந்தவனையும் காப்பாற்றும் சமூஹப்பொறுப்பைப் புறம் சுட்டுகிறது.இன்று அது இல்லை, அதனால் தெருவோர destitudes, அனாதைகள், முதியோர் இல்லங்கள் அதிகரிக்கின்றன.

போதும் என்ற உயர் மனோபாவம் அக்கால மக்கள் அதிகம் தொண்டு இருந்தனர்.

அது போகட்டும், வீண் விருதுகள், புகழ், பரிசு வேண்டி இக்காலப் புலவரோ எழுத்தாளரோ அரசியல்வாதிகளைப் புகழ்ந்து கூறும் தன்மையை சங்கப்புலவர்கள் கொண்டிலர்.காரணம் தமிழ்ச்சங்கம் என்பதே அக்கால journalisam தான்.அது ஒரு மிக உயர்ந்த strict ஆன editorial, sensorial board.பாண்டியர்கள் தமிழகத்தின் உயர் மனித பண்புகளைப் பதிவாக்கம் செய்து மனித சமூஹத்துக்கு வழிகாட்ட சங்கத்தை மீனாக்ஷியின் முன் சொக்கநாதரைத் தலைமையில் இருத்திக் கோயிலில் பொற்றாமரைக் குளக்கரையில் நிகழ்த்தினர்.

149 புலவர்கள், அதில் 49 பெண்கள் என்றால் அக்காலத் தமிழ்ப்பெண்டிரின் உயர் கல்வி என்னே?

ஒளவை என்பவள் கிழவியல்ல.முட்டாள் சினிமாக்காரர்கள் பல காலத்து ஒளவைகளை ஒன்று கூட்டி all in one செய்து விட்டனர்.

ஒளவை இளம் யுவதி,அவள் அதியனுடன் நட்புக் கொண்டு ஒழுகினள் எனில், அக்காலத்தில் ஆண்-பெண் உயர் நட்பு சமூஹத்தில் காணப்பட்ட பார்வையை உணர்தல் வேண்டும்.

பல ஊர்களுக்கும் சென்று பலரது வாழ்வியல் மேன்மைகளைப் பதிவாக்கியுளர்.

சங்க உறுப்பினர்கள் 49 பேர் இதற்காகவே ஊர் ஊராய்ச் சென்று கள ஆய்வுகளும் செய்துளர்.

தனி மனிதனைப் பாடவில்லை!

அவனுள் இருக்கும் உயர் மனிதத்தையே பாடினர்.

அதனால் தான் பலரது தன்மைகளையும் இன்றும் நம்முள் வைத்துக் காணமுடியும்!

 அன்றாடம் புறநானூற்றை எழுதும் போது ”x என்ற மனிதனைக் கடந்து அவனுள் உள்ள மனிதத்தைக் கண்டு அதற்கேற்ப சங்கநூல் பதிவைத் தேர்வு செய்கிறேன்”

வீரம் என்பது அன்று போர்க்களம், இன்று நெறியான வாழ்வியல். Every day we have to stand against various issues of society...that is 2016 Veeram.

தானம், ஈகை, கொடை என்பது வெறும் பணம் அல்ல!

நட்பு, நல்வார்த்தை, நற்கருத்துகள், விருந்தோம்பல் ஆகியன மாறவில்லை!

சங்கநூல் பதிவுகள் வெறும் கதையல்ல, அவை மனிதனின் தன்மைகளின் ப்ரதிபலிப்புகள்

அவற்றைக் கொண்டு  வாழ்த்துவதில் எமக்கு அந்தப் புலவர்களும் மீனாக்ஷிசுந்தரேஸ்வரரும் மிக்க தயை செய்துள்ளனர்.

ஒவ்வொரு முறை மதுரை செல்லும் போதும் மிக விசேஷமாக சங்கப்புலவர்கள் சன்னிதியில் மரியாதை செய்ததன் பலன் இப்போது கைகூடி நிற்கிறது.

என்னையே நான் ஒவ்வொரு புலவனாக விழிப்புணர்வில் காணும்,  மனிதத்தைப் பாடும் பேறு கிடைத்துள்ளது.வேறு என்ன வேண்டும்? இதன் மூலம் மீண்டும் தமிழ் மீட்டுருவாக்கம், மறுவாசிப்பு பெறுகிறது.இக்கால மாணவனுக்கு ஏற்ற வகையில் வெறும் உண்மையை நான் உடனுக்கு உடன் பதிவு செய்கிறேன்.

சங்கம் [சங்கம் என்றால் மிக உயர்ந்தது என்ற அர்த்தம் உண்டு] கண்ட தமிழ் இப்போது  கையில்.....

with regards,

DR.M.Madeswaran

19.6.2016, Madras

Man can enjoy any good pleasures - Buddha

Yasan

He was the only son of a rich merchant in Varanasi.

Yasan was just 25 years old and he was having a deep search for the TRUTH about life.

His day to day life in Kasi and events made him to think about a solution to human sufferings.

Meanwhile Buddha came to Saranath and started his very first lessons to 5 disciples. Slowly Buddha's lessons and satsang were appreciated by many people and Kasi people also became aware about that.

One fine day Yasan left his home and he reached Saranath and saw Buddha's hermit.

He was attracted by appearance and grace of Buddha. Buddha saw Yasan's rich costumes, jewels and understood his need for wandering.

Buddha called him to his hermit and asked to take a seat before him.

He slowly explained the very basic concepts about life and moksha.

Yasan was admired with the simple explanation which made him to get clarified with many doubts.

In one context Yasan felt shy that he is looking very rich with various garments and jewels and he need to shed.

Buddha says, ''Dear Yasan! Need not worry about the outer appearance. Be simple. But try to understand that beauty must not spoil your senses. It has to be enjoyed and appreciated as nature has made it. But you must not just be with it and get addicted to luxury. For a family man basic needs has to be fulfilled and he can enjoy any good pleasures without addiction.''

With regards,

Dr.M.Madeswaran

25.5.2016, Madras

Women who transformed through Buddha

This history happened in south India [Tamil Nadu state] in 2nd century A.D.

Puhar was a well-known port town which connected east and west to Chola dynasty.

River Cauvery merges with sea here.

There lived 2 great merchants who traded with many East Asian nations and they were very rich.

They have a son called Kovalan and daughter Kannagi.

Both got married.

But meanwhile Kovalan felt in love with the royal dancer Madhavi. She came from a rich prostitution family but she lived only for this man and both of them gave birth to a daughter called Manimekalai.

But in due course of time, Kovalan and Madhavi broke up in love and Kovalan came back to his wife. To initiate a fresh life they left to Madurai [One of the oldest city in world]

Kovalan took Kannagi's anklet [jewel to wear at foot] and tried to sell. But he was mistaken as a thief and killed by Madurai king without inquiry.

Kannagi went to the court and proved that her husband was not the thief and she too shed her body.

Kovalana nd Kannagi were put into this tough time because of the action of their previous birth which they had in present Singapore [Singapuram]

They were the king and queen who killed a merchant mistaken as a spy from China without inquiry.

The merchant's wife cursed the king and queen died by killing herself.

When Kovalan-Kannagi;s parents heard the incident, both mothers died and fathers realized the impermanence of life, body, wealth and took abode under a great Buddist monastery in Puhar. They handed over all their wealth for charity through the Buddist monk - Aravana adikal [In Tamil Language a bukshu is named as adikal]

Then they left to city Vanji [Modern Kodungalore in Kerala state in South India] where they stayed in Sakhya Muni Monastery and became monks. Kovalan's fore fathers have donated funds to erect that Buddha vihar [temple] and also gave funds to Tibet Buddha temples say the history.

Madhavi heard the tragedy of Kovalan and Kannagi and she also started realizing the impermanence of life. She had great transformation through local Buddist monastery and she gave up all her wealth, awards and joined as Buddist nun along with her only daughter Manimekalai [at the age of 18]

Manimekali went to Manipallava Island [Rameshwaram near SriLanka] to take special lessons about Buddism and she was blessed with the sacred bowl [Aumdha surabi - bowl of ever flowing food] on Buddha poornima day [Vesak]

She came to Puhar served handicaps, orphans, destitute and also gave great lessons about thamma to prisoners and transformed them.

King and people could not digest this and Madhavi's mother advised her to leave the monastery. She also compelled Manimekali to take the royal prostitution. But mother and daughter with the Buddist tutor left the Puhar city.

Manimekalai left to Vanji, met her father's father and got many lessons from various schools of religions. She also worshiped the tomb of Kannagi and Kovalan and left to the great city Kanchipuram in north Tamil Nadu where Ashoka built 100ft tall Buddha sthupa and 10,000 monks lived. Kanchipuram was the greatest site for East Asian Buddism learning from where tutors left to all nations. Manimekalai with her mother settled in Kanchipuram. She started the ''Amudha surabi'' organization and served the society and followed the path of Buddha thamma.Kanchipuram has also been visited by Yuan swang from China in 7th century A.D.

Mother and daughter well understood the impermanence of life and they had underwent the greatest transformation through Buddism and started following the thamma.

Serving the destitute, orphans, handicaps, and prisoners has been well initiated by Manimekalai before 2000 years.

Today these 2 women as Buddist nuns stand before the society for a healthy service life.

With regards,

Dr.Madeswaran - Ph.D [Tamil]

Teacher and public speaker

Reference: Silapathikaaram and Manimekalai [win epics of Tamil Language] – 2^nd century A.D

சித்தார்த்தனுக்குப் பாலமுது ஊட்டிய சுஜாதா...

சுமார் ஆறு வார காலம் சித்தார்தன் உண்ணா நோன்பு மேற்கொண்டு மிகவும் இளைத்துப் போனார்.

மிக ஆழ்ந்த நிலையில் தன்னை த்யானத்தின் எல்லை இட்டுச் செல்வதன் மூலம் தனக்குத் தேடும் தூய ஞானம் கிடைத்து விடும் என்று அவர் நம்பினார்.இங்கே த்யானம் என்பது உள் தேடல், தன்னை ப்ரபஞ்சத்துடன் பினைத்துக் கொண்டு தேடுதல் ஆகும்.

ஒரு கட்டத்தில் அவர் தன் உடல் உயிருடன் முதலில் நிலை ஆனால் தான் தன் ஞானத் தேடலைத் தொடர முடியும் என்பதை உணர்ந்தார்.உடல் ரீதியாக சாங்கிய முறையில் அவர் உணர்ந்த உண்மைகளில் இதுவும் ஒன்றே!

அதனால் மிகவும் களைப்பும் உடல் சோர்வும் கொண்ட சித்தார்த்தன் தனக்கு ஒரு குவளை கஞ்சி கிடைத்தால் போதும் என்று எண்ணினார்.

காரணம் அவர் ஆழ்நிலை த்யானத்தில் இருந்து மீண்ட போது ஒரு வழிப்போக்கர் கூட்டம் அவர் அமர்ந்திருந்த இடத்தைக் கடந்தது.அதில் ஒரு நோடோடிப் பெண் ”வீணையின் இசை வேண்டும் எனில், அதன் நரம்பைப் பாதுகாக்க வேண்டும், அதை இறுக்கினால் அறுந்துவிடும்” என்ற உட்பொருள் கொண்ட பாடல் பாடியதை இவர் கேட்டு அதன் கருத்தை உணர்ந்தாராம்.

எனவே மிக மெதுவாக எழுந்து நைரஞ்சன் ஆற்றில் குளித்தார், அப்போது கரை ஏற அருக்கு உடலில் வலு இல்லை.ஆற்றின் அலைகள் அவரை மூழ்க்கடிக்கும் அபாயம் ஏற்படுத்த ஒரு மரத்தின் வேரைக் கைக்கொண்டு கரை மீண்டுள்ளார் சித்தார்த்தன்.

அதன் பின் ப்ரபஞ்ச சக்தியிடம் தனக்கு உணவு வேண்டும் என்று விண்ணப்பம் செய்து மரத்தடியில் உட்கார்ந்தார்.

அப்போது அருகில் இருந்த சேனா கிராமத்தில் ஒரு போர் வீரரின் மகள் வாழ்ந்தாள்.அவள் தான் சுஜாதா.

அவள் தனக்குக் குழந்தை வரம் வேண்டி வனதேவதையிடம் நோன்பு மேற்கொண்டு மகப்பேற்றை அடைந்தாள். நன்றிக் கடனாக அவள் அன்று பால் பாயாஸம் நிவேதம் செய்யத் தன் தோழி புன்னாவை அழைத்துக் கொண்டு சித்தார்த்தன் இருக்கும் பகுதிக்கு வந்தாள், நிவேதம் சமைத்து அஜபால வ்ருக்ஷம் எனப்படும் ஆலமரத்து வனதேவதைக்குப் படைக்கும் முன் எலும்பும் தோலுமாக சித்தார்த்தன் இருப்பதைக் கண்டு பேயோ பூதமோ என்று பயந்து அலற, அவரும் வாய் திறந்து தன்னைப் பற்றிக் கூறி அவள் பயத்தைப் போக்க, அவளோ அவரது தூய ஞான மார்க்கத்தை உணர்ந்து பால் பாயஸம் கொண்ட கலத்தை அவருக்கே தேவதா அர்ப்பணம் செய்து தன் கருணையை நிலை நாட்டினாள்.

இவளது இந்த கருணை மிக்க உணவு அளித்த நிகழ்ச்சி புத்தரின் வாழ்வில் மிக மிக இன்றியமையாததாகக் கருதப்பட்டுப் போற்றப்படுகிறது.சுஜாதை தாயன்பு பொங்கத் தன் கையாலேயே பாயஸத்தை அவருக்கு ஊட்டினாள் என்று அவரது தொன்மை மிக்க நூல்கள் கூறும்.

இதைக் குறிக்கவே பல புத்தர் சிலைகள் கையில் பாத்திரத்தை வைத்துள்ளதாகக் காட்டப் படுகின்றன என்று கருதலாம்.

”சுவர் இல்லாமல் சித்திரம் இல்லை” - மனிதப் பிறவியில் இருந்து முக்தியை எய்த இவ்வுடல் மூலமே ஞானத்தைக் கொள்ள வேண்டி இருக்கிறது. உடலை அவசியம் தரமான உணவு, வேலைகள், பயிற்சிகள், மருந்து மூலம் பாதுகாக்க வேண்டும்.

சுஜாதா புத்தருக்கு உணவு அளித்த வரலாற்றைக் கவிமணி மிக அத்புதமாக ஆசிய ஜோதியில் பாடியுள்ளார்.

சுஜாதா சித்தார்த்தருக்குப் பாலமுது ஊட்டிய நாள் வைகாசிப் பெளர்ணமி!

அதனால் தான் ”உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோர்” என்று மணிமேகலை கூறுகிறது, மணிமேகலையும் அதையே அமுதசுரபி மூலம் செய்தாள்.

There are plenty of people without a meal till today upon this Earth, please serve.

Dr.M.Madeswaran

Buddha Poornima day, 21.5.2016, Madras