3. The Miracle that Created Madurai

The Goddess of Wealth of Maruthanthurai:

Dhananjayan was a jeweller living in Manalur. He travelled to many places on work. While returning from the various places he travelled to, it was his custom to cross Vaigai, also called Vegavati, a river that was flooded after every monsoon; and the kadam orchard on the banks of the river. There were many people living near the orchard. Their main livelihood was farming. Apart from Kadam trees, Marutham cropland could also be seen. The region was called Maruthanthurai or Maruthai.

On the northern side of the orchard, there was a Kali temple dedicated to Selvathamman. The name of this deity who gave generously to her devotees has transformed from Selvathuamman to Chellathamman in modern days. [In Silappadikaram, Kannagi removed her bangles in front of the sanctum sanctorum of this deity. This action of removing one’s bangles is indicative of the person having cancelled all the effects of his karma. From this temple Kannagi walked northwards to the Vaigai banks. There is a temple for Kannagi as a Sumangali next to Chellathamman temple.]

One needs a thousand eyes to see the beauty of Chellathamman. She must have been carved when the early man was still learning to carve idols. She is that ancient.  She has eight arms, and each has a different kind of weapon. She is carved as an angry war Goddess, fighting Mahishan who stands for man’s arrogance. People worshipped Her so that they, their land and nature may always emerge victorious.

Dhananjayan, who knew about the orchard, the temple and ancient deity, got to glimpse the Swayambhu found inside the caves in the Kadam forest (if one looks very closely, then one can see that the cave itself forms the sanctum sanctorum of Sokkanatha). He also saw a beautiful lotus pond beside it. Dhananjayan was also blessed with the sight of some sages worshipping the linga with deep devotion and dedication. From them he got to know the reason for the presence of the Swayambhu lingam in that spot.

Dhananjayan thought of his king’s devotion, dreams and plans for a new capital city, and with appointment, went to meet Kulasekara and share his experiences in Kadam orchard. The king was informed of the Vaigai’s flow, the farming done by the people living in the orchards and their self-sufficiency. Then he formally sought Maruntharai deity’s and the people’s permission. He explained to the people that the orchard would be levelled and a new city built on it. When trees are cut and new cities built, gains and losses are inevitable. The king took the decision after weighing this deeply. The sages must have told him about the holiness of the place. He seems to have met them and obtained their permission first. As per their belief, that Sivalinga had selected that place to take form so that Madurai may be formed and may guide the world in the spiritual path. Jeweller Dhananjayan maybe considered a man of high spiritual awakening. Gold is the metal of consciousness. One can say this tale shows how the Supreme Truth guided the king who is the internal awareness in forming Madurai.

With help from the people and guidance from the spiritual masters, Kulasekara converted the Kadamba forest into a beautiful city. He introduced many unheard of novelties in the city.

• The streets bear the names of the Tamil Months and the four directions
• Houses affordable for people in different professions and income levels were constructed
• To encourage trade with other regions and countries, good roads, transportation and access roads were laid out
• The walls were fortified so that life may go undisturbed from external threats

Raja Shyamala Yantra Nagar

In the centre of the city was a Siva temple with a lotus pond enclosed in its beautiful parapet walls. The Swayambhu Lingam now had a sanctum sanctorum that people of the city worshipped within the colourful temple. Kulasekara designed the city in the form of Sreeraja Shyamala Shakti Yantra, one of the many Yantra forms of his deity Sakti. Even today if one sees Madurai from the sky, then it can be seen shaped like a lotus. (That is why many born in Madurai become artists even today.)

That Yantram awakens creativity and deep spirituality. Kulasekara ensured that his city itself was like the Yantram. He built interweaving roads such that his life and that of his people would always be seeking union with the Brahmam or the supreme power. Kulasekara was keen that apart from temple and their professions, he or his people should not waste their time on any fruitless activities.

The king and his people consecrated the Siva temple on an auspicious day and moved into the city.

So that the life of his people living in the city may always be sweet, he named it Madurai (derived from Maduram).

He also called the city Madurai as drops of nectar from the crescent on Siva’s crest fell on the city. What does it mean? It shows this city is the place for salvation as it enables the moon like heart to become immortal with constant spiritual practice that is like the nectar.

He also called the city Koodal – Union – as the mind is constantly seeking union with the Supreme Power – Sivam – through spiritual practices.

He also called it Koodal as this is where devotees will find salvation because of Sakthi’s merging with Sivam.

So that his people and foreigners and the learned may all live in harmony, he called the city Koodal.

Because it has tall temple towers that welcome people from all four directions, it is called ‘Nanmada Koodal’.

Even today it is called Athens of the Greece and Temple City. It is one of the oldest cities of the world.

Did it become a ‘City that Does Not Sleep’ because the people of Madurai  are not steeped in the darkness of illusion but forever awake in knowledge?

There, because of Kulasekara’s spiritual maturity, he created the city of Madurai where the Divine manifests itself as Siva and worked the miracle of protecting the people in this Kaliyuga from the disease of ignorance.

Without doubt, if Madurai is still a living city despite the years, many calamities, wars and disasters, it is definitely because Kulasekara built it with a vision and devotion.

Kulasekara also installed the appropriate deities in the eight corners of the city shaped like the Mahayantra*. He lived a highly moral life and was blessed with a good son called Malayadwaja. Through proper spiritual training, he realised the divine within him and became one with the divine present in the form of Somasundara and dismantled the linga containing the five elements.

Dear friends, this Madurai is our heart. The Sakthi that is the life force of the city is Madurai’s incomparable queen. Now one by one several miracles will take place. Why? So that man maybe enlightened. How enlightened?

‘We can achieve nothing on our own’ – this is the enlightenment we get. The moment we realise that, there is total surrender. Then our heart strives to become steady in its attempts to unite with the Divine.

Each of the miracles is an answer to our intellect’s mocking question, ‘Cannot man achieve even this on his own?’

There are 63 miracles in Madurai that is our heart. King or pauper; man or woman; poet or enemy; devotee or singer; whoever it maybe, they are all our reflection. Come let’s go to the city with the four towers.

Om Namah Sivaya!

*History says the following deities were installed

• In the east is the Ayyanar temple –Dharmasastha
• West – Chellathamman
• South – Seven Maidens
• North - Koodalazhagar

Uni5 Thiruvilaiyadal Puranam – 64 plays of Shiva in Madurai

Chapter 2 – South Pandya Tamils

Long ago, a group of fishermen in the southern tip of India identified a region and settled there with their family and brethern.

They worshipped Goddess Sakthi as their deity and believed that they were descendants of the moon. They must have strived to guide their waxing and waning emotions towards greater spiritual consciousness.

Pandya dynasty is among the oldest dynasties to have realised that Sakthi and the power behind it, Sivam, are the Ultimate Truth. One can say that their name Pandya is derived from the word Pandeya, which means ancient people.

One can say that because they belong to a clan that understood the Ultimate and Ancient Truth they are called Pandyas.

They called their land Kumari Naadu – the land of the virgin. We can see that in the Indian tradition, there existed a tradition of worshipping the Sakthi as a virgin. They saw everything in this world as a manifestation of Sakthi and named land, hills, rivers as Kumari. Kumari hill range, Kumari stream – everything was called thus.

Fish cannot live without water. The Pandyas, realising that Divine which is like the water is essential for life on earth, selected fish as their symbol. They bedecked themselves with neem leaves which they considered a manifestation of Sakthi. Their rule began in a region to the south of Kanyakumari. Researchers call this place Lemuria.

Tamil Language is Mother Divine!

Language is the Power of expressing what is in our mind. Without language there could have been no development possible for human beings. The Pandyas who understood this revered Tamil as their mother. Through that language, learned poets’ deep thoughts that would help people live an enlightened life for the greater good of the society were published. Editorial boards were established to identify evolved thoughts and present them aesthetically so that they may increase spiritual awareness amongst the people.

Grammar is that which defined the pattern and template for presenting these thoughts as literature. With the help of sages like Agastya, the first among the Saptharishis, and Tholkappiyar, the Pandyas established Tamil Sangams in their cities.

We must understand the deeper meaning when it is said that Lord Siva and Muruga participated in these discussions. Sivan is the deeper realisation within us. Muruga stands for complete Knowledge.  Spiritually enlightened Tamil writers wrote many texts that combined knowledge and realisation to guide the common man.

Pandya kings and the affluent were themselves learned poets and sang many songs. If it is for social good, does it matter who says it?

Pandya’s two capital cities, South Madurai and Kapatapuram, were destroyed by tsunami. Many died and much wealth was lost. Many Sangams were also destroyed. Much of the literature was washed away and only a list of titles remains with us.

When the tsunami hit Pandya kingdom a second time, Kulasekara was the king at the time. With a heavy heart the king and his people moved inland, very far away from the sea.

He installed the clan’s deity Sakthi in the form of Kumari in the southern sea as he believed that his kingdom could not bear yet another attack from the sea; this place is today known as Kanyakumari.

Kulasekara Pandya selected Manalur for establishing his court and ruled his kingdom from there. But he always dreamed of building a beautiful city one day. He resolved to build a capital city that no one had seen before. He also prayed to his deity that his dreams may come true.

Shyama Sasthrigal - ஸ்யாமா சாஸ்த்ரிகள்

ஒரு சமயம் பெரியதொரு கொள்ளைக்காரக் கூட்டம் காஞ்சிபுரத்தைச் சூறையாட வரும் போது, காஞ்சிபுர காமாக்ஷியின் உற்சவ விக்ரஹமான தங்க விக்ரஹ காமாக்ஷி ”பங்காரு காமாக்ஷி” காப்பாற்றப்பட வேண்டும் என்ற நிலையில் சில அர்ச்ச கூட்டத்தினர், அவ்விக்ரஹத்தை எடுத்துக் கொண்டு தஞ்சாவூருக்குத் தஞ்சம் புகுந்தனர்.

தஞ்சை மராட்டிய மன்னர்கள் அவ்விக்ரஹத்தை பத்திரப்படுத்த சங்கல்பம் செய்து கொண்டு கோயில் எழுப்பி அம்பிகையை ப்ரதிஷ்ட்டை செய்தனர்.சில தெலுங்கு அந்தணர்க் குடும்பங்களும் பூஜைக்கு அமர்த்தப்பட்டனர்.

அக்குடும்பப் பரம்பரையில் திருவாரூரில் பிறந்தவர் தான் ஸ்யாமா க்ருஷ்ணன் எனப்படும் ஸ்யாமா சாஸ்த்ரிகள். இவரது கீர்த்தனைகளில் ஸ்யாம க்ருஷ்ண என்பதே இவரது முத்திரை ஆகும்.இவரது அப்பா விஸ்வநாதன், தாய் - வெங்கலக்ஷ்மி அம்மையார். திருவாரூரில் இவரது வீடு கோயிலுக்கு மிக அருகிலேயே உள்ளது. இவர் 26.4.1762ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். 6.3.1827ஆம் ஆண்டில் இறைவனடி சேர்ந்தார்.

ஆரம்ப காலத்தில் தன் தந்தையிடமே சங்கீதம் கற்ற இவர், தாய் வழி உறவுக்காரர் மூலம் உயர்நிலை சங்கீதப் பாடங்களைப் பிற்காலத்தில் கற்றார்.தமிழ், தெலுங்கு மற்றும் வடமொழிகளையும் கற்றார்.

இவரது 18ஆம் வயதில் தான் தஞ்சாவூருக்கு இவரது குடும்பம் குடிபெயர்ந்தது.அப்போது சங்கீதஸ்வாமி என்ற ஒரு இசை மேதையும் யோகியும் இவரது குடும்பத்துக்குப் பழக்கம் ஆக, அவர் மூலம் பல ஆன்மீக உபதேசங்களையும் சங்கீத இலக்கணங்களையும் இவர் கற்றுக் கொண்டார்.

தஞ்சாவூர் அரசபையில் ப்ரஸித்தி பெற்ற இசைக் கலைஞர் ஆதியப்ப ஐயா.இவர் குறிப்பாக பைரவி ராகத்தினைப் பாடுவதில் மிகவும் சிறந்தவர்.இவரின் அன்பையும் அரவணைப்பையும் கொண்டு ஸ்யாமா சாஸ்த்ரிகள் பல இசை நுட்பங்களைக் கற்றார்.தஞ்சாவூர் சபையிலும் மெதுவாக இவருக்கு உயர் மதியாதை உண்டானது.

ஸ்ரீத்யாகராஜர் இவரது தேவி பக்தியை மிகவும் மதித்துள்ளார்.அடிக்கடி இருவரும் சந்தித்துத் தங்கள் ஆன்மீக அனுபவங்களையும் புதிய கீர்த்தனைப் படைப்புகள் பற்றியும் பேசியுள்ளனர்.

Tanjavur SriBangaru Kamakshi Amman

புதுக்கோட்டை, தஞ்சை, மதுரை, காஞ்சி ஆகிய ஊர்களில் உள்ள அம்பிகைகளை இவர் தன் கீர்த்தனைகளால் போற்றினார்.

ஒருமுறை பொப்பிலி என்ற ஊரில் இருந்து வந்த கேசவய்யா என்ற கலைஞரிடம் அரசவைக் கலைஞர் தோற்றக்கூடாது என்று ப்ரார்த்தித்து, போட்டி நிகழும் காலத்தில் இவர் ”தேவி ப்ரோவ” என்ற அழகிய கீர்த்தனையை அருளினார், தஞ்சைக் கலைஞருக்கே வெற்றி கிட்டியதாம்.

ஸ்ரீலலிதா த்ரிசதியை ஆனந்த பைரவி ராக ஆலாபனையில் அர்ச்சிப்பது இவரது பூஜை அழகாம்.இவரது பூஜைக் கட்டளை வேளையில் கூட்டம் அதைக் கேட்டவே கூடுமாம்.

மேலும் நாகப்பட்டிணத்தில் தன் இசைத்திறனால் பலரையும் அவமதித்து வந்த அப்புக்குட்டி என்ற நாட்டிய-இசை மேதையை இவர் ஒரு போட்டியில் வெற்றி கண்டார்.அன்று முதல் அவர் தம்பூராவைத் தொடுவதையே விட்டு விட்டாராம்.

மும்மூர்த்திகளில் இவரே மூத்தவர்.த்யாகராஜர் மீது பக்தி கலந்த மரியாதை

Thiruvaaroor Home – birth place

கொண்டு இருந்தார்.முத்துசாமி தீக்ஷிதரும் இவரும் தோழர்கள், அடிக்கடி சந்தித்து சத்சங்கம் வைத்துக் கொண்டுள்ளனர்.

இவர் தாம்பூலம் தரித்துக் கொள்வதில் மிக்க ஈடுபாடு உடையவர்.அலங்காரப் ப்ரியர். ஊஞ்சலில் அமர்ந்து கொண்டே இறைவனை எண்ணி எண்ணிப் பாடல்களைப் பாடுவது வழக்கம்.

இவர் காமாக்ஷியையே அதிகம் தெலுங்கு, வடமொழி மற்றும் தமிழில் பாடினார்.மிக்க கன ராகங்களையும் ஸ்வர ஜதிகளையும் பயன்படுத்தினார்.”தாய்-மகன்” பக்தி பாவனையில் அன்னை பராசக்தி மீது இவரது கீர்த்தனைகள் அமைகின்றன.

மதுரை மீனாக்ஷிக்கு நவரத்னமாலை...

மதுரை மீனாக்ஷி மீது ”நவரத்ன மாலிகா” என்ற மிக அத்புதமான 9 கீர்த்தனைகள் இவரது மொழி ஆளுமையையும், பாவ பக்தியையும், சங்கீதப் புலமையையும் காட்டும்.அக்காலத்தில் இவரை ”தாள ப்ரஸ்த ஸ்யாம க்ருஷ்ணன்” என்று அழைப்பர்.

மனைவியே தெய்வம்...

தன் மனைவியை மிக்க அன்புடனும் மரியாதையுடனும் நடத்தியவர்.அவர் இறந்த 16ஆம் நாள் இவரும் காரியங்களை முடித்து இறைவனடி சேர்ந்தார்.

சுமார் 300 கீர்த்தனைகள் பாடியுள்ளார் என்று கூறப்படினும் பல கிடைக்கவில்லை.இவரது கீர்த்தனைகள் நீண்டவை.

வாரிசுகள்

இவரது மூத்த மகன் பஞ்சு. இவர் பங்காரு காமாக்ஷியைப் பூஜித்தவர்.இவரது மகன் ஸ்ரீத்யாகராஜரிடம் இசை பயின்றார். அவர் பெயர் சுப்பைய சாஸ்த்ரி [1803 - 1862]. ப்ரஸிபெற்ற வீணை தனம்மாளின் அன்னை இவரது மாணவி ஆவார்.

சதாகால கோவிந்த மாறர்

கோவிந்த மாறர் ஒரு மஹாஇசை மேதை. இவர் மூவாட்டுப்புழா என்ற ஊருக்கு அருகில் உள்ள ராமமங்கலத்தைச் சேர்ந்தவர்.இவர் செண்டை, உடுக்கு போன்ற கருவிகளை வாசிப்பவர்.மூட்டு வாத நோயால் இவருக்கு மிகவும் தொல்லை ஏற்பட்டது.அதன் பின் சுமார் ஆறு ஆண்டுக் காலம் ஹரிபாடு ராமஸ்வாமி பாகவதரிடம் வாய்ப்பாட்டுப் பயிற்சி பெற்று மிகவும் சிறந்த அழகிய இசையை வழங்கத் தன்னைத் தயார் செய்து கொண்டார்.ஏழு தந்திகள் கொண்ட விசித்ர தம்புராவை மீட்டியே பாடுவாராம்.

புனித ஸ்தல யாத்திரை மேற்கொண்ட மாறர் தமிழகத்தில் பல ஊர்களுக்கும் பயணம் செய்தார்.பல ஊர்களில் புகழ் பெற்ற இசை வடிவங்களைக் கற்றுக் கொண்டு வந்து ஸ்வாதித் திருநாள் முன் பாடினாராம்.குறிப்பாக ஸ்ரீத்யாகையரைச் சந்தித்த இவர், அவரது ஸ்ரீராம பக்தியை அடிக்கடி சபையில் எடுத்துக் கூறி அவரது கீர்த்தனைகளையும் உருகப் பாடுவது வழக்கம்.இவரைச் சந்தித்த வேளையில் தான் இவருக்கு மரியாதை செய்யும் வகையில் த்யாகையரும் ”எந்தரோ மஹானு” கீர்த்தனையை அருளினார்.வடிவேலுவுடன் மீண்டும் திருவையாற்றுக்குச் சென்று த்யாகையரை அழைக்க இவரே அனுப்பப்பட்டார்.

‘’சந்தன சர்ச்சித’’ எனத் தொடங்கும் அஷ்டபதியை இவர் மனம் உருகப் பாடக் கேட்ட த்யாகையர் ஆனந்தக்கண்ணீரால் அழுது ”எந்தரோ” கீர்த்தனையை அருளியுள்ளார்.எவ்வளவு கெஞ்சிக் கூத்தாடியும் அவர் திருவனந்தபுரம் வர சம்பதிக்கவில்லை.த்யாகையரின் பொருள் மீதான பற்றற்ற பக்தி மாறருக்கும் பாடமானது.எனவே அவரும் மஹாராஷ்ட்ராவில் பாண்டுரங்கன் முன் சதா பாடிக் களிக்கச் சென்று விட்டார், அனந்தபுரம் வரவே இல்லை.இதனால் ஸ்வாதித் திருநாள் மிகவும் வருந்தினார்.

தஞ்சை நால்வர்

தஞ்சாவூர்

உயர்ந்த ராஜராஜேச்சுரம்

பெரிய சிவலிங்கம்

பெரிய நாயகி

பெரிய நந்தி

சோழர்களும் நாயக்க மன்னர்களும் மராட்டிய மன்னர்களும் பாரத பூமியின் கலாச்சாரத்தையும் உயர் ஆன்மீகப் பண்பாட்டையும் காப்பாற்றிய பூமி.

இன்று உலகம் கைதொழும் தென் இந்திய சங்கீதமும் பரதநாட்டியம் என்று பாரத தேசத்தின் முத்திரை நடனமான சதிரும் தவழ்ந்து வளர மன்னர்களின் அரண்மனைகளும் அரசபையும் கோயில்களும் இடம் கொடுத்தன பூமி.

காவிரி வள தேசத்தில் கலைகள் களையெடுக்கப் பட்டு பக்குவமாக்கப் பட்ட பூமி.

சங்கீத மும்மூர்த்திகளும் நடந்த பூமி.

ஸ்யாமா சாஸ்த்ரி லோக நலனுக்காகத் தன் பூஜையையும் இசையையும் சதா பங்காரு காமாக்ஷிக்கும் அர்ப்பணித்த பூமி

ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்து ஒரு அரசனுக்காக அவனது பிறந்த நாளைக் கொண்டாடும் பூமி

செந்நெல்லும், வீணையும், ஓவியமும், சமையலும், கதம்பமும், கலைப்பொருட்களும், தமிழ்ப்பல்கலைக் கழகமும், சரஸ்வதி மஹால் எனப்படும் உலகின் மிகப் பழைய நூலகமும் கொலு இருக்கும் பூமி

த்யாக ப்ரம்மத்தின் மகள் சம்வத்தினர் இன்றும் வாழும் பூமி

தஞ்சாசுரனை அழித்த திருமால் ஆழ்வார்களால் ஸ்துதி செய்யப் பட்ட பூமி

திருமுறை கண்ட சோழனாம் ராஜராஜனும் குந்தவி நாச்சியும் ஆண்ட பூமி

கருவூர்ச் சித்தரின் ஆன்மீக வழிகாட்டலில் அரசன் ராஜராஜன் உலகிற்கு ஓர் ஒப்பில்லா கலைப்பொக்கிஷத்தை உருவாக்கிய பூமி

படையெடுப்புகளால் பாரதத்தின் பண்பாடும் கலாச்சாரமும் ஆன்மீக வாழ்வும் சீரழிந்த நிலையில் ஆந்திர நாயக்கர்களும் மராட்டிய ராஜாக்களும் அபயம் தந்த பூமி

கலைகள் அவர்தம் காலடியில் தஞ்சம் புகுந்த பூமி

19ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் இரண்டாம் சரஃபோஜி தஞ்சாவூரை ஆளுகையில் சங்கீத மும்மூர்த்திகள் வாழ்கிறார்கள்.

அக்காலத்தில் தஞ்சை நால்வர் - Tanjore quartet எனப்படும் நாட்டிய-இசை மேதைச் சகோதரர்கள் நான்கு பேர் அரசவையில் மிகவும் உயர் மதிப்பையும் மரியாதையையும் பெற்று கலைப்பணி செய்தனர்.

இவர்கள் முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதரிடம் மிக சிறப்பான பயிற்சிகள் பெற்றனர்.அவரது வழிகாட்டலில் திருவாரூர், தஞ்சைக் கோயில்களில் ஒவ்வொரு கால பூஜைக்கும், விழவுக்கும் உரிய தேவதாசி நாட்டிய-இசை முறையை மீண்டும் சீர் அமைத்துக் கொடுத்தனர்.

அவர்கள் தான் சின்னய்யா [1802 - 1856] - பொன்னய்யா [1802 - 1864] - சிவானந்தம் [1808 - 1863] மற்றும் வடிவேலு [1810 - 1845].இவர்களின் மூதாதையர் ஞானமுத்து நட்டுவனார் மற்றும் அவரது தம்பி ராமலிங்கம் திருநெல்வேலியில் இருந்து தஞ்சைக்கு வந்தவர்கள்.இவர்கள் இசை வேளாளர் குலத்தில் தோன்றியவர்கள். ஓதுவார்களாக வாழ்ந்த இவர்கள் சில கோயில்களின் பூஜா காலங்களுக்கு ஏற்ற நடன அமைப்புகளையும் உருவாக்கினர்.

ஞானமுத்து ஓதுவாரின் மகன்கள் - சுப்பராயன் மற்றும் சிதம்பரம்.சுப்பராயனின் மகன்களே தஞ்சை நால்வர்.

இவர்களில் வடிவேலு தீக்ஷிதரின் மிகவும் உயர் பாராட்டைப் பெற்றவர்.ஒரு முறை கேட்டாலே ஒரு கீர்த்தனையைப் பாடும் ஆற்றல் உடையவர். ”ஏக சந்த க்ரஹி” என்று தீக்ஷிதர் அடிக்கடி இவரைப் பாராட்டுவாராம்.இவர் தீக்ஷிதரின் தம்பி பாலு ஸ்வாமியிடம் இருந்து வயலின் கருவியைக் கற்றார்.

”நவரத்ன மாலிகா” எனப்படும் ஒன்பது உயர் க்ருத்திகளை இயற்றி தீக்ஷிதரை இவர்கள் மரியாதை செய்தனராம்.குருகுஹதாஸ, குருகுஹ க்ருப, குருகுஹ மூர்த்தி என்ற முத்திரைகளை இவர்களின் பாடல்களில் அமைத்து குருவை மரியாதை செய்தனர்.

”சங்கீத சாஹித்ய க்ஷேத்ரர்” என்ற விருதை மூவரும் சரஃபோஜியிடம் இருந்து பெற்றனர்.

 இன்று உலகம் புகழும் பரதநாட்டியம் எனப்படும் அக்கால சதிர் நடனத்தை செம்மை ஆக்கிய உயர் சிறப்பு இவர்களுக்கே உண்டு! இன்று ”தில்லானா” எனப்பதும் நடன அங்கத்தை அறிமுகம் செய்தவர்கள் இவர்கள் தான்.

ஒரு காலத்தில் இவர்கள் திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானம் ஸ்வாதித் திருநாள் மஹாராஜாவின் மதிப்பின் கீழ் பத்மநாபபுர அரண்மனையில் வாழ்ந்தனர்.வடிவேலுவின் உயர் கலை ஞானத்தைப் பாராட்டி ஸ்வாதித் திருநாள் பத்மநாபபுர அரசவைக் கலைஞர் ஆக்கினார்.[1834]

கேரள தேசத்தில் ஆண்களுக்கே கலை வடிவங்கள் அதிகம் இருந்த வேளையில் மஹாராஜாவின் ஆலோசனைப்படி பரதநாட்டியத்தின் மற்றொரு பாணியாக ”மோஹினி ஆட்டத்தை” வடிவேலு தன் சகோதரர்களுடன் வடிவமைத்தார்.

சின்னய்யா மைசூர் சமஸ்தானத்திலும் கலை சேவை செய்துள்ளார். இவரது இசைப்பாடல்கள் ”சாமுண்டீஸ்வரி” என்ற முத்திரையைக் கொண்டுள்ளன.

இவர்கள் பாணியே பந்தநல்லூர் கலை வடிவம்.துச்சமாகவும் கேவலமாகவும் சமூஹத்தால் கருதப்பட்ட தேவதாசிகளின் சதிரை உன்னத பரதமாக பரிணமிக்க வைத்த ஸ்ரீமதி.ருக்மிணி தேவி அருண்டேல் இப்பாணியையே ஸ்ரீமீனாக்ஷிசுந்தரம் பிள்ளையிடம் இருந்து கற்றவர்.

இன்றும் தஞ்சை நால்வர் இயற்றிய வர்ணங்களும், நாட்டியப் பாடல்களும் ப்ரபலம்.

த்யாகராஜரை வரவழைக்க ஸ்வாதித் திருநாள் வடிவேலுவையே தூதனுப்பினாராம்.

பாலாசரஸ்வதி, ருக்மிணி தேவி, வைஜெயந்தி மாலா, ஹேமா மாலினி, உதய் சங்கர் போன்ற பலர் தஞ்சை நால்வர் பாணியில் கைதேர்ந்தவர்கள்.

இன்றும் தஞ்சையில் மேலை தெருவில் இவர்தம் இல்லம் அமைந்துள்ளது.

இசையையும் நடனத்தையும் கோயிலில் முறையாக வழிநடத்தி மெதுவாக சபைக்கும் சமூஹத்துக்கும் கொண்டு வந்த தஞ்சை நால்வருக்கும் பணிவான வணக்கங்கள்!

[தஞ்சாவூர் நால்வர் கட்டுரை படித்திருந்தால் இது மேலும் தெளிவாகும்]

 தஞ்சாவூர் நால்வரில் வடிவேலுவின் இசை மற்றும் சதிர் நடனத் திறத்தினை வியந்து போற்றினார் திருவிதாங்கூர் அரசர் ஸ்ரீஸ்வாதித் திருநாள்.

அக்காலத்தில் அவருக்கு ரூபாய் நூறு மாதச் சம்பளமாக வழங்கப்பட்டதாம்.

இப்பணம் அரசவை அதிகாரிகளின் சம்பளத்தைவிட அதிகம் என்பதால் உள்ளூர பல மனக்கசப்புகள் எழுந்துள்ளன.

தன் அரசவைக்கு வரும் பல இசைக்கலைஞர்களின் திறமையையும் சோதிக்கும் பணியை இவருக்கு அரசன் பணித்தார்.

தனது பதங்களுக்கும் வர்ணங்களுக்கும் இசையமைக்கும் பணியையும், பல இசை-நாட்டிய நாடகங்களைச் சீரமைத்துக் கொடுக்கும் பணியையும் அரசன் வடிவேலுவுக்கு அளித்தார்.

வடிவேலு தஞ்சை அரசவையில் தன் 22ஆம் வயது முதல் சுமார் எட்டு ஆண்டுகள் வித்வானாக விளங்கினார்.

”மா குருகுஹ ஸ்வாமிக்கி நே தாஸுடை” என்ற முத்திரை பதியும் வண்ணம் முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர் மீது தன் மரியாதை பதிந்த கீர்த்தனையைப் பாடியவர் வடிவேலு.

தீக்ஷிதரின் தம்பி மூலம் வயலின் கலையையும் கற்றுக் கொண்ட வடிவேலுவின் திறமையை ஸ்வாதித் திருநாள் மிகவும் வியந்தார், தென்னிந்திய இசையில் அதைப் பக்க வாத்யமாக நுழைக்க முயற்சிகள் மேற்கொள்ள வைத்தார்.இதன் மூலம் வீணை தனி வாத்யமாக உயர்ந்தது என்பதில் ஐயமில்லை.

1834ல் வடிவேலைவை கெளரவிக்கும் வண்ணம் மஹாராஜா தந்தத்தால் ஆன வயலின் ஒன்றைப் பரிசாக்கினாராம்.

பந்தநல்லூர் சதிர் ஆட்ட முறையைக் கட்டுக்கோப்பாக்கி முறை செய்த வடிவேலுவுக்கு ஆர்யசாலாவில் அரசர் மிகப் பெரிய வீடு ஒன்றையும் கட்டி அளித்தார்.கேரளத்தில் பெண்களும் நடனத்தில் ஈடுபட வேண்டும் என்ற உயர் பார்வையில் மோகினி ஆட்டத்தை வடிவமைக்க வடிவேலுவைப் பயன்படுத்தினார்.

சதிராட்டத்தில் தாளத்துக்கு ம்ருதங்கத்தைப் புகுத்திய புதுமையும் வடிவேலுவையே சாரும்.

தீக்ஷிதரின் தம்பி பாலுஸ்வாமியும் வயலின் கலையை அறிமுகம் செய்ய அழைக்கப்பட்டுள்ளார். அவர் தான் சென்னையில் ஜார்ஜ் கோட்டையில் வயலின் கற்றுக் கொண்ட முதல் தமிழர் எனலாம்.

வடிவேலு மிக உயர்ந்த விலை மிக்க பரிசுகளையும் ரூபாய் 700ம் பெற்றுள்ளார்.

ஆனால் சில கட்டத்தில் பலரது பொறாமையாலும் தவறான தகவல்களாலும் அரசருக்கும் வடிவேலுக்கும் இடையில் உள்ள நெருக்கம் குறைந்தும் உள்ளது.

திருவனந்தபுரத்தில் இருந்து ஹரிபாடுக்குத் தன் வீட்டை மாற்றினார்.சும்மாவா சொன்னார்கள் பொருள் மீது கொண்ட அன்பு முறியும் என்று? சும்மாவா மும்மூர்த்திகளும் அரசவைகளை அண்டாமல் இருந்தனர்?!

தன் மீது வடிவேலு உருவாக்கிய பதத்தைக் கொண்ட பரதத்தைக் கூட அரசன் விமர்சித்தாராம்.இவையெல்லாம் வடிவேலுக்கு ஒரு பாடம் எனலாம்.

”இறைவனைப் பாடு, என்னை விட்டுவிடு” - என்று எல்லோர் முன்னிலும் ஸ்வாதி கூறினாராம்.இது அவருக்கு த்யாகையர் மூலம் கிடைத்த ஆன்மீக விழிப்புணர்வே என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

தானும் மற்ற மஹாராஜாக்கள் போல் ஏதோ வாழ்ந்தோம், புகழ் பாட வைத்தோம், பரிசளித்தோம் என்று எண்ணாமல் த்யாகையரின் வாழ்கையும் பிற அடியார்தம் வாழ்க்கையும் ஸ்வாதித் திருநாளை மாற்றியுள்ளது.தன் இசைக் கலையைத் தன் இஷ்ட தேவதையான ஸ்ரீபத்மநாபனுக்கே அவர் அர்ப்பணிக்க ஆரம்பித்தார்.

”பாவயாமி ரகுராமம்” என்ற ராகமாலிகைப் பாடல் அவர் இறுதியாக எழுதியது எனலாம்.

பொருள் மீதும் பதவி மீதும் பற்றை அறுத்த அரசன் சமாதானமாகத் தன் சாம்ராஜ்யத்தை ஆங்கிலேயரிடம் ஒப்படைத்தான் கோயிலைத் தவிர.ஆன்மீகச் செல்வமே தனக்கும் தன் குடும்பத்துக்கும் தன் மக்களுக்கும் நிலைத்தது என்பதையும் அவன் மனதார உணர்ந்தான்.

கன்னய்யா பாகவதர் என்ற இசை மேதையை வடிவேலு ஸ்வாதித் திருநாளுக்கு அறிமுகம் செய்ய, அவர்மூலம் மஹாராஜா பல த்யாகையர் கீர்த்தனைகளைக் கேட்டு அவரை வரவழைக்க ஏற்பாடுகள் செய்தாராம்.1830ஆம் ஆண்டு திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தின் ஆவணத்தின் படி திருவையாறு ஸ்ரீத்யாகராஜருக்கு மரியாதை செலுத்திய நிதி பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன.ஆனால் அவற்றை அவர் ஏற்கவில்லை.மன்னர்களைப் பார்த்து மாறினர் பலர் என்றால் இவரோ பல மஹான்களைப் பார்த்து மாறினார் என்பதில் ஐயம் இல்லை.சுமார் ஒரு வருடகாலம் திருவையாற்றில் த்யாகையரின் வீட்டுக்கு அருகில் இருந்து அவரது நன்மதிப்பைப் பெற்று அழைத்துள்ளார். ”நிதி சால சுகமா?” கீர்த்தனை மூலம் ஸ்வாதித் திருநாளுக்கு பதில் கூறினார் த்யாகையர்.தன் குருவின் மீது இத்தனை மதிப்பைக் கொண்டு இருந்த வடிவேலுவை மிகவும் மதித்தார் த்யாகையரின் சீடர் திருவொற்றியூர் வீணைக் குப்பையர்.

தஞ்சாவூர்ப் பயணம் முடித்துக் கொண்டு திருவனந்தபுரம் பயணிக்கும் வழியில் கொள்ளையர்கள் வடிவேலுவின் பொருட்களைக் கொள்ளை கொண்ட போது வயலினை மட்டும் மன்றாடிக் கேட்டு மீட்டாராம்.அவருக்கும் அதன் மூலம் பொருள்வழி மீதான பற்று மாற வழி உண்டானது எனலாம்.

With regards,

Dr.M.Madeswaran

7.5.2015, Madras

தஞ்சாவூர் சுகந்தவல்லி - ஸ்வாதித் திருநாள் மஹாராஜாவின் கலைக் கனவுகளை நனவாக்கியவள்

பத்மநாபபுரம் அரண்மனைக் குறிப்புகள் இவளைப் பற்றி என்ன தான் சொல்கின்றன?

சுகந்தவல்லி

இவள் தஞ்சாவூரில் வாழ்ந்த புகழ் பெற்ற தாஸி ஆட்டக்காரி.

இவள் தன் குரு வடிவேலுவுடன் பத்மநாபபுரம் சேர்ந்தாள்.

1843ஆம் ஆண்டு இவளை அரசன் தன் இரண்டாம் மனைவியாக ஏற்றார்.

மக்களும் அரண்மனைக் குடும்பங்களும் இவளை ”சுந்தர லக்ஷ்மி அம்மை” [கட்டாயத்தின் பேரில்] என்றே அழைத்தனர்.

1845ல் அவருக்கு எனத் தஞ்சாவூர் அம்மா வீடு அமைத்துக் கொடுத்தார்.அதில் அவள் தன் குடும்பத்துடன் வாழ்ந்தாளாம்.

ஆனால் இக்கல்யாணத்தைப் பலரும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

அவளுக்கு அவமானங்களும் அவமதிப்புகளும் உண்டாயின.காரணம் அவள் தேவதாஸி ஆட்டக்காரி என்ற ஒரே காரணம் எனலாம்.

இதனால் அவள் அரசனை விலகிச் செல்ல வேண்டிய கட்டம் இருந்துள்ளது.

பல சிக்கல்களுக்கு இடையே இம்மண முறிவால் ஸ்வாதித் திருநாள் மிகவும் மனம் கலங்கி ஆயுள் குறைய, 1846ல் இறையடி சேர்ந்தார்.

சுகந்தவல்லி என்ன ஆனாள் என்று தெரியவில்லை!

இவள் அழகியில்லை, ஆனால் உண்மையான அன்பும் தூய கலை அறிவும் கொண்ட சதிர் - இசை நிபுனி.இவளது கலைசேவை மஹாராஜாவின் மனதைக் கவர்ந்தது.அவரது இல்லறத்தில் நிம்மதி இல்லை என்ற போது, புதிய காதல் தளிரை வளர்த்து விட்டது.இதன் மூலம் இசையும், நடனமும் விருந்துண்டன.

மன்னரின் கனவான மோகினி ஆட்ட பரிணாமத்தின் நுட்பங்களை சுதந்தவல்லி மிகச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டு அதற்கேற்பத் தன் கலை அறிவைப் பயன்படுத்தினாள்.

கதகளியை கோட்டயத்து அரசர்கள் கோவில்களில் புகுத்தினர்.கேரளத்தில் அரசர்கள் சபைகளில் பெண்கள் ஆடுவதை அதிகம் ஏற்கவில்லை.ஆனால் ஸ்வாதித் திருநாள் இதை உடைக்க முற்பட்டார்.தன் சபையில் தஞ்சை தாஸிகளின் சதிரை அதிகம் ஊக்குவித்தார்.

அவரது இல்லறம் ரணமான போது சுகந்தவல்லியின் அன்பும் கலைப் பணியும் அவருக்கு இன்பம் அளித்தது என்பதில் ஐயமே இல்லை!

மன்னரும் இறையிம்மென் தம்பியும் கிளிமனூர் கோவில் தம்புரானும் வடிவேலுவும் இணைந்து சுகந்தவல்லி மூலம் தமிழகத்து தாஸி ஆட்டமான சதிரை மோகினி ஆட்டமாக மாற்றினர்.

அவள் என்ன ஆனாளோ? பாவம் ஆனால் அவள் தன் அன்பையும் கலை அறிவையும் அரசனின் தேவைக்கு ஏற்ப வழங்கியதால் தான் இன்று பொன் அலங்காரச் சேலை மோகினிகள் கேரளத்திலும் வெளிதேசத்து மேடைகளிலும் ஒய்யாரமாக ஆடுகின்றனர்.

தாஸி வழியில் வந்த சுகந்தவல்லி ஒரு நிரந்தர ஆதரவை அதுவும் ஒரு அரசனிடம் இருந்து பெற்று உள்ளாள்.வெறும் காதலும் களவும் காமமும் அவர்களின் பிணைப்பு ஆகாது.அதைத் தாண்டிய ஏதோ ஒரு வித தெய்வீகக் கலையன்பு இவர்களது.......

மோகினி ஆட்டத்தை நெறிப்படுத்தி, செம்மைப்படுத்திய தஞ்சாவூர் சுகந்தவல்லி ஸ்வாதித் திருநாளின் ஹ்ருதய லக்ஷ்மி என்பதில் என்ன ஐயம்?

Veenai Dhanam ammal [May 1868 - October 1938]

Veenai has been created for Dhnam

Pappammal and Kamakshi ammal was mother - daughter devadasis in Tanjore court at the end of 18th century. They were well noted for their musical and Sadir dance skills.

Pappammal learned music from Shyama Sasthrigal's son Subbaraya Sasthrigal.

Kamakshi's daughter Sundarammal's daughter was Dhanam.

Subraya Sasthrigal was Sundarammal's musica tutor.

Dhanam was Sathanur Pancha nadha Iyer's student.

Appa Kannu and elder brother Narayana samy were leading violin artists.

The family came and settled in Madras - St.George town.

Both mother and daughter were well versed in many compositions of Sangeetha mumnoorthigal and many others.

Sundarammal was working as a servant in a Mudhaliyar's house especially in housekeeping work realted to rituals.Dhanam used to often accompany her mother and sing. One day Mudhaliyar and his wife were much pleased and attracted with her voice and raised the payment for her monther to give special music tuition. [RS.7 was raised to Rs.14]

Dhanam started her Veenai learning from Azhagiya Singa Raayar.

She was compared and praised with Mylapore Veenai Gowri - a prominent artist at that time.

Gowri's student Bala Das taught her special lessons in ''padams''

Saint Thyagarajar's student was Veenai Kuppaier. His son was Thiruvortriyur Veenai Thyagarajar. Often he used to viist Dhanam and play with her daughter in her later stage. They play dhayam attam game and he calls Dhanam as ''Periya kutty''. He taught Dhanam many Krithis.

Columbia recording company made Dhanam to play Veenai Kuppaier's Begada raaga varnam and released in Madras which made a great change in her life.

Dhanam played for 60 years. Roopawathy was her sister who also died. Vijayanagara royal family liked her Bairavi raaga and she started playing in wedding gatherings and public festivals in Madras.

1916 - Dhanam gave her famous solo in Baroda Indian Music Program and Chennai Congress Conference.

Mahakavi Bhavariyar was her fan and every Friday by evening 6 P.M she starts playing and stop by 8 P.M.Barathy has listened to Dhanam's Veenai many times and appreciated her art skills and devotion.

Mysore palace encouraged Dhanam for many consorts.

She knew around 1000 songs. Only genius can clearly understand her play's intellectual part. She sings while playing and she was much emotional when she plays Shetragnar and spills tears while playing.

More gamakam will be given in her plucking.

Once when she expanded her Kalyani raaga alabana for 45 minutes in Srivilliputhur, poojas cannot be conducted. Dhanam asked excuse from Jeeyar and he says, ''Dhanam you have given a great nadha pooja to Aandal and Lord''

She plucks the strings with fingers. She does not take very long swaras and never use accompanying instruments like mirudhangam. She also does not have thambura also. She never taps her laps for thaalam. Even she never asks her daughters to accompany her for singing.She never plays too many songs.

Dharmapuri Subbaraya Iyer once wrote a jawali composition which talks much about the sarrow of separation of divine love and left without completing. Dhanam was very upset and always used to sing that. Later he too came and finished that composition. [Her husband?]

Later that jawali was performed by her granddaughter Balasaraswathy in Sadir attam.

Before AIR was established she played in Madras Municipality radio. 

Once she was invited by Padmanabapuram palace for a Veenai recital. She stayed with royal Veenai vidwan Kalyana Krishna Bahavathar. By dawn she played Shankarabaranam with Deekshidar's ''Akshya Linga vibho''. He listened to it got mesmerized and stayed at entrance and later said that through her divine Vennai he went to a temple in his awareness.

At her later age she lost her vision and started avoiding public concerts.

Many great Music geniuses came and listened to her on many Fridays.

Dhanam can even trace and link the sruthi in dog's voice and tune her Veenai. She was very aware about sruthi and nadham in every object.

She likes beetle leaves, tobacco and scents. She spends for good garments too.

She taught for many women and encouraged them for giving concerts.

Once she played in Senate house. After 2 songs she stopped playing and started chewing beetle. She said unless the crown maintain silence she never play again.

She selected raagas for various emotions and linked with devotion.

She asks everyone to listen and focus only in music to get into real awareness for a while.

Nadaswara Chakravarthy T.Rajarathinam Pillai often visits her home and asks her to play Veenai especially Thodi raagam alabanai.

1938 - Navarathry

She played her last song and passed away on Dasami day after performing poojas. Saraswathy took back her Veenai?

But now no body is there in her clan with her ancient grammar and perfection brought by Sangeetha mum moorthigal.

Wedding day gift and Mohanam raga krithi

When I saw the Tanjore painting portrait of great composer - saint - Naadha bhramam Thyagarajar my eye spilled tears.

Walajapettai is 35 minutes travelling from Kanchipuram towards Vellore is stud with 350 years old house of the saint's disciple Venkata Rama Bahavathar.

He belongs to Sowrastrian weaving family who weaves sarees and still I can see few weavers.

Bahavathar takes his materials to Amma Pettai near Tanjore for sale. He came to know about Thyagarajar and became a ''maanaseega disciple'' even though he did not have a good voice to sing.

When the saint stayed in his home for 3 days Bahavathar painted his divine form in Tanjore art style with his disciple who knew Tanjore painting.

The place where he was seated for his bajans and discourses is now being converted as pooja hall and allowed for public.

Out of many legendary events with the saint singer and Walajapettai disciple, I experienced a tears spilling one today.

The family showed me the ancient Tanjore painting work of Sri Kodhanda Rama.

I was stunned to have that in my real vision.....

That portrait has a great flash back........

When Thyagarajar's only daughter Sithamma Mahalaxmi cannot get married because of dowry, a simple family who respected the saint came forward to marry her. Still their family is in Tanjore.

He was Subbaiaayh who had great respect for Sath Guru and his musical skills.

But he asked one dowry - Thyagarajar's family wealth - The idol of Rama.

Our saint cannot bare that but he accepted for his daughter's future and mentally prepared to depart from his most beloved life stud Rama.

***

Thiruvaiyaaru

Wedding occasion...rituals are happening;

Thyagarajar is not worried about departing the only daughter but his Rama

His wife also understood that and she was helpless

The saint was searching for our Venkata Ramana and asked Bahavathar's son about him

''Appa will come Gurudev!'' - answer

***

Suddenly Thyagarajar saw Rama walking towards wedding home

''Is it dream?''

''No! how come Rama with bluish complexion and golden garments with arrows and Sitha come?''

''Ho! it is Venkata Ramana who holds a Tanjore painting of Rama and walking.....''

Venkata Ramana, ''Gurudev! Please accept my humble gift for you. I know that you cannot physically separate your Rama, daughter will take him soon by evening...please hold him, he is for you''

In that context Thyagarajar's awareness was blossomed into the excellent, well known Mohanam Raaga krithi, ''Nannu paalimpa nada chi vach chi dhi vo, naa praana naadha?''

[We have to listen to Dr.M.L.Vasanthakumari....]

This portrait is now back to Bahavathar's home after saint attained samadhi.

As Thyagarajar describes, ''neela mani varna deha - bluish body, sara kodhanda - arrows and long bow, most beloved of Sitha...'' the painting talks about the saint.

In my mind out of emotion I asked, ''Dear portrait can you just reflect the image of the saint in your glass?''

When I prepared to sing the song my voice got choked out of compassion and for few minutes I cried and then set the sruthi and completed with the prayers for all. Every day I sing this thinking of this event and today I saw the painting which was the cause for that composition. So let us have always positive thinking and dreams.....

Every particle on this Earth has a vibration and we have to connect to it and feel.

Dr.Madeswaran.M

Madras, 25.5.2015 for History of Tamil Nadu Music.

சங்கீத மும்மூர்த்திகள் என்று ஏன் அழைக்கிறோம்?

சங்ககாலத்தில் மக்கள் இசையை மிகவும் விரும்பிப் பயன்படுத்தினர்.ஒரு நாளின் ஒவ்வொரு பொழுதுக்கும் குறிப்பிட்ட இசையைப் பாடினர், வாத்தியங்களில் இசைத்தனர்.

இயற்கையுடன் கூடிய தெய்வ வழிபாட்டிற்கும், சங்கத்தில் எழுதப்பட்டு மக்கள் முன் பாடப்படும் கவிதைகளுக்கும் முறையான பண் [ராகம்] தரப்பட்டது.

பல இசை நூல்கள் கிடைக்காமல் அழிந்து போய் உள்ளன.பரிபாடல் சங்க இலக்கியத்தின் ஒவ்வொரு பாடலும் முறையே இசையுடன் பாட வழிசெய்யப்பட்டது.

ஒவ்வொரு செய்யுள் வகையும் இசையுடன் கூடிய இலக்கணத்தைக் கொண்டு அமைந்தன.இசை நிறை அளபெடை என்ற இலக்கணக் குறிப்புத் தமிழ் மொழிக்கே உரியது ஆகும்.

மன்னர்களின் அவை, இயற்கைச் சுழல், வீடுகள், தொழில் செய்யும் இடங்களில் இசை இசைக்கப்பட்டது.

சிலப்பதிகாரம் 2000 வருடங்களுக்கு முற்பட்ட தொன்மையான இசை இலக்கணங்களைப் பதிவு செய்கிறது.

அதனால் தான் பக்தியை வளர்க்க வந்த ஆழ்வார்களும் தேவர ஆசிரியர்களும் இசையையே mediaவாகக் கைக்கொண்டு மக்களை ஈர்த்தனர்.

காரைக்கால் அம்மை ”தமிழ் இசையின் தாய்” எனப்படுகின்றார்.

அதன் பின் பெரிய புராணத்தில், கம்பராமாயணத்தில் இசையைப் பற்றிய பல செய்திகள் உள்ளன.

அதன் பின் இசை என்பதைச் சோழர்கள் கோயில்களில் தேவாரத்தைப் பாடுவதற்கே அதிகம் கைக்கொண்டனர்.

சோழக்ர்கள் காலத்தில் இசைக்கு மிகவும் முக்கியத்துவம் குறிப்பாக சைவ சமயத்தின் வளர்ச்சியைக் கருத்தில் கொண்டு தரப்பட்டது.

மூவேந்தர்களும் பல்லவர்களும் இசையையும் கூத்தையும் வளர்க்கப் பல வழிமுறைகளைக் கலைஞர்கள் மூலம் மேற்கொண்டனர்.காரணம் இவை அல்லவோ அக்காலத்தின் மிக முக்கிய பொழுது போக்குகள், ஊடகங்கள்?

அதனால் தான் தமிழை ”இயல்-இசை-நாடகம் [கூத்து]” என்று வகுத்தனர்.

ஆனால் இவ்விசை ஒரு கட்டத்தில் வெறும் கேளிக்கைப் பொருளாக மாறியது.

ஒரு காலத்தில் சினிமா என்பது மக்களுக்கு ஒரு வாழ்க்கைக் கருத்தை உணர்த்தும் ஊடகம் ஆக இருந்து இன்று தொன்னூறு சதவீதம் வெறும் கேலிக்கும் களிப்புக்கும் ஆக மாறியுள்ளதைப் போல், இசையும் கூத்தும் வெறும் மகிழ்வூட்டும் கலைகள் ஆயின.

அருணகிரி நாதரின் திருப்புகழ் மிகுந்த இசையறிவுடன் பாடக்கூடிய பக்தி நூல் ஆகும்.இசைக் குறிப்புகளை அவரே ஒவ்வொரு பாடலின் ஆரம்பித்திலும் கொடுத்துள்ளார். [கி.பி 15]

மன்னர்களையும், பணக்காரர்களையும், ஜமீன்களையும் வெறும் புகழ்வதும், அசிங்கமாகப் பாடியும் ஆடியும் மகிழ்வித்தும் வரும் கலைகள் ஆயின.

இருந்தும் கோயில்களில் பூஜைக் காலங்களில் விழாக்களில் இசையும் கூத்தும் இடம்பெற்றன.

இக்கட்டத்தில் மேலை தேசத்து ஆட்சிக்கு பாரதம் மெதுவாக ஆழ்ந்தது.அதற்கு முன் முகலாயரின் இசையும் கூத்தும் கலந்த நிலையையும் காண முடிந்தது.

இக்கட்டத்தில் சுமார் 16ஆம் நூற்றாண்டில் திருவாரூரில் பிறந்த சங்கீத மூவர் [த்யாகராஜர்-ஸ்யாம சாஸ்த்ரிகள் - முத்துசாமி தீக்ஷிதர்] மீண்டும் இசையை ஆன்மீக முன்னேற்றத்துக்கும் மனிதனின் மனதை தெய்வத்திடம் ஈடுபடுத்தவும் கையாண்டனர்.

பொருளுக்கும் பொன்னுக்கும் பட்டங்களுக்கும் விருதுகளுக்கும் ஆசைப் பட்டு அலைந்த அக்காலத்தில் இம்மூவரும் சுயநலமின்றி தூய தெய்வீக இசையை மக்களுக்கும் கோயில்களுக்கும் அளித்தனர்.

அதன் உண்மையை மன்னர்களும் மக்களும் மெதுவாகவே உணர்ந்தனர்.

தஞ்சாவூர் நாயக்க மன்னர்களும், மராட்டிய அரசர்களும் இசையை, கூத்து ஊக்குவித்தனர்.

வெறும் கேளிக்கைப் பொருளான இசையும் கூத்தும் மீண்டும் பழைய உயர்நிலையை எட்டத் தொடங்கியது சங்கீத மூவரால் தன் என்பதில் ஐயமே இல்லை. இசையும் கூத்தும் பலகாலம் ஒன்றாகவே நிகழ்த்துக்கலையாக இருந்து பின் பிரிந்தன.இன்று இசையும் கூத்தும் இரு வேறு கலைகள் ஆயின.

எந்த ஒரு கலையும் மனிதனை நல்ல முறையில் மகிழ்விக்க வேண்டும், அவனது சிந்தனையைத் தூண்டி விட வேண்டும்.வெறும் கேளிக்கைக்காக கலைகள் சில காலமே மனதில் இடம் பெரும்.

அதனால் தான் இவர்கள் ”மும்மூர்த்திகள்” என்று சமூஹம் அழைக்கின்றது.